Zwart-wit taferelen

Geplaatst op door

Na de kleuren van het blog van gisteren had ik weer behoefte aan zwart-wit.

Ik heb veel affiniteit met de zwart-wit-fotografie van de jaren dertig van de vorige eeuw, niet alleen vanwege het gebrek aan kleuren en het vaak grote contrast, maar ook vanwege iets ondefinieerbaar afstandelijks wat ik daarin ervaar. Misschien vind ik soms kleur wel te “gewoon”, soms.

Vooral bij mijn schaduw-foto’s voel ik dat allemaal heel sterk, maar dat komt misschien omdat de van oorsprong Hongaarse Eva Besnyö daar fantastische kunstwerkjes van heeft gemaakt die altijd tijdens mijn schaduw-fotografie in mijn achterhoofd mee sturen. Dat heb ik dan zelfs al als ik ze NIET zwart-wit maak, want dat zwart-witte gevoel krijg je al door de donkerte van de schaduwen, die ik vaak wel wat accentueer.

Dat is bij deze reeks allemaal wat minder het geval, maar ik heb nog wat schaduwen in de wacht staan, daar ga ik vandaag aan werken, ik verheug me daar al op

Want met dit weer zit ik voornamelijk binnen.

Groet

rené.

De Belgische auto die op een laadplek stond van de jongen die ik gisteren in kleur plaatste.
Ja ze zijn er weer. Het vertrouwde gedender van die krengen klonk opeens lieflijk in mijn oren.
Het regende bijna zo hard dat je met peddels moest fietsen.
Als de rook om je hoofd is verdwenen, denk ik dan altijd Boudewijn de Groots.
Hierbij denk ik altijd: ik moet eens een plastic fles in de gracht gooien, want het zijn wel leuke bootjes.
Schreeuwde.