Zondag in kleur

Geplaatst op door

Niet dat ik gisteren nou de hele dag uit mijn raam aan het kijken was, maar toch wel regelmatig. Ik was namelijk aan het lezen, en ik lees meestal esoterische boeken. En dat zijn boeken die je niet aan een stuk door leest: meestal laat ik om de paar regels de tekst op me inwerken, en dan dwalen mijn ogen af. En die dwalen altijd naar buiten. Dat was vroeger al zo: mijn leraar Nederlands zei bij de diploma-uitreiking van de middelbare school: o, ik zie voor het eerst dat jij blauwe ogen hebt. Ik zat n.l. altijd naar buiten te kijken.

Op zondag is het vaak heel druk met toeristen, en tussen kerst en oud en nieuw helemaal. Dus er is altijd wat te zien. En natuurlijk heb ik de camera in de aanslag naast me liggen. De foto’s van dit blog en van het blog van morgen, dan in zwart wit, zijn allemaal van zondag.

Ik ben helemaal niet buiten geweest, besef ik nu, zelfs niet om even naar de supermarkt te gaan. Dat komt maar zelden voor moet ik zeggen.

Groet

René

Een van de ontroerendste foto’s van de laatste tijd, vind ik. De twee broertjes omhelzen elkaar en lopen ook verder met de armen over elkaars schouder. De ouders kijken ernstig. Zou er een ziek zijn? Op een andere foto die ik morgen plaats, zwart-wit, zie je de moeder met een hele vreemde blik kijken naar die twee. Mijn gevoel zegt dat het geen ziekte is die hen bindt maar een sterke karmische band, of dat ze zelfs een dubbelziel zijn. En dat de ouders daar geen kant mee op kunnen omdat het maatschappelijk gezien lastige consequenties heeft.