WAARNEMEN ZONDER OORDEEL

Ja het feit dat me dit tijdens de koffie opvalt en het fotografeer is natuurlijk al een oordeel op zich: ik kies iets uit, en waarom?

We hadden het op de zaterdagochtend-koffieclub over afstand nemen tot de dingen, althans dat je in staat kunt zijn alles van een afstandje te bekijken als je op een bepaalde manier in het leven staat en je niet door de dingen die gebeuren laat meeslepen en manipuleren.

Toen kwam ik met dit voorbeeld van de man die ik vrijdag had gefotografeerd, eigenlijk gewoon los van een oordeel had zitten bekijken, want zo voelde het een beetje. Achteraf besefte ik dat ik er toch van alles bij had zitten bedenken, maar zonder er a.h.w. geestelijk bij betrokken te raken.

De grote grap was dat een van de mannen van de koffieclub die handhavers had aan zien komen en speciaal op het terras bij het tegenoverliggende café is gaan zitten om te kijken wat er zou gebeuren. Hij zat beneden en ik boven naar hetzelfde te kijken dus. Het duurde al met al minstens drie kwartier trouwens.

Dit is van dat alles een verslagje.

Voordat ze naar papieren vroegen hadden ze al een kwartiertje staan praten.

Maar toen kwamen er dus papieren tevoorschijn en moest er met de smartphone gewerkt worden:

Ik had me al wel afgevraagd waarom ze deze man in het vizier hadden gekregen, pas later zag ik dat hij zijn voet met een fles water aan het bewerken was. Dat was die handhavers waarschijnlijk ook opgevallen, hoewel dat voor mij geen reden zou zijn om naar iemands papieren te vragen, er gebeuren wel gekkere dingen:

Een handhaver ging bellen, onwillekeurig dacht ik dat hij misschien een podotherapeut zocht, misschien heeft die man wel steunzolen nodig:

Niet lang na dat telefoontje kwamen tegelijkertijd een jongeman op een scooter en een wat stevige man in een leren jasje op de proppen:

Ze konden mekaar niet (op mijn werk werd dat altijd zo gezegd en dat doe ik af en toe ook), dus dat werd handje schudden:

De jongeman ging met de voetenman praten en het leren jasje bemoeide zich alleen met de handhavers. Ze keken niet naar de voeten van de man, dus geen van beiden waren podotherapeuten:

Dat wordt toch wel even ZWAAR overleggen, kennelijk is er niks met die voeten aan de hand, wat moeten we hieraan doen????

Misschien kunnen we er nog een deskundige bijhalen?:

De advies-taak van het leren jasje zit er op, de jongeman zet het meteen op een bellen:

De buurvrouw komt langs maar ze kijkt op noch om:

Ondertussen is de scooterjongen nog steeds druk aan het bellen en kijken de handhavers nog maar eens naar die ontblote voet:

De scooterjongen vraagt nog wat aan de voetenman, en ik kan de gedachte niet onderdrukken dat hij vraagt: zit het in de familie?:

Nou, het komt allemaal goed hoor, de voetenman had nergens last van maar is toch reuze opgelucht:

Zo’n selfie met die Hollandse Handhavers doet het vast leuk op facebook:

Nou gelukkig, alles is goed afgelopen:

Nog even dat selfie controleren, en nog even napraten bij het afscheid nemen:

Ondertussen voor de tweede keer toeristen de weg wijzen:

Zo, dat was een vruchtbare ochtend, het duurde bijna een uur:

Ze zullen toch niks gejat hebben?:

Shit, in de hondepoep getrapt, stank voor dank:

Profielzolen natuurlijk:

OP naar de volgende handhaving:

JEMIG, DAT is LEKKERRRRRRRRRR, handhavers en hondepoep:

ZO, voor nog een betere melange: