VERHUIZING VAN MIJN MOEDER

Na drie weken Catharina-ziekenhuis, waar ze duidelijk niet ingesteld waren op de problematiek van mijn moeder, anders hadden ze niet zo vaak die Zweedse band gebruikt waar ze helemaal gek van werd, is ze nu op een tijdelijke afdeling van de Orangerie in Eindhoven terechtgekomen. Ik zei meteen tegen een verpleegster dat we zo tegen die Zweedse band waren, en hoewel ze er niet over ging zei ze dat hij daar eigenlijk alleen gebruikt werd bij ernstige agressie, en niet voor onrustig loop-gedrag. Voor uit bed vallen hebben ze andere oplossingen, zoals een laag bed. Maar er stond een hoog bed. We hopen dat ze er vanavond iets op vinden, desnoods het matras op de grond, maar dat is ook weer een “maatregel” waar toestemming voor moet zijn. Wij zijn aan het eind van ons Latijn, en laten nu gebeuren wat er gebeuren moet. Vandaag twee keer met een volle auto vanuit haar verzorgingstehuis naar deze tijdelijk opvang gereden. Kleine ruimte, iets van 3,5 bij 4,5, maar het zag er heel gezellig uit. Maar moeder wilde niet, wilde met ons mee, waarom moet ik hier…etc. etc.  Het was wel leuk dat de vriendin die ze bijna vanaf haar geboorte in 1925 kent en waar ze, behalve de eerste 20 jaar,  ook de laatste 40 jaar bijna naast woonde, daar ook is, ter revalidatie na een auto-ongeluk. Maar die is nog helemaal bij de pinken. Was wel even gezellig toen we gezamenlijk naar moeders nieuwe kamertje gingen kijken.

groeten

René

Ps: wat is dat LELIJK, dat vele wit. Ik hoop niet dat dat blijft, ik vind er zo niks aan.