Terugkijkend naar het monument ter ere van Victor Emanuel II vanuit de via del Corso.
Vanaf het monument (als je goed kijkt zie je op de foto het graf van de onbekende soldaat en de bovenkant van de lift naar het dak) zijn we de via del Corso ingegaan waarvan ik gisteren een foto heb laten zien vanaf het dak en die uitloopt op het piazza del Popolo met zijn obelisk. Daar kwamen we uiteindelijk ook terecht, maar halverwege de straat zijn we eerst rechtsaf gegaan om de Trevi-fontein te bezoeken en iets verderop de Spaanse trappen.
Iets teveel foto’s misschien van de fontein, maar ik vond het zo bijzonder dat ik daar stond, ik kon er niet genoeg van krijgen. En omdat ik ook een heel ander beeld had dan de werkelijkheid wil ik ter correctie van mijn eigen waanbeeld de werkelijkheid flink weergeven. Zo wist ik b.v. helemaal niet dat het eigenlijk een eenheid met een gebouw vormt, ik dacht altijd dat het een op zichzelf staande fontein was zoals alle fonteinen die ik ken.
Het schiet zo niet echt op met die foto’s natuurlijk. Ik kan me echt voorstellen dat een aantal van mijn blogbezoekers er nou wel genoeg van heeft. Maar ja, ik doe het niet alleen voor jullie maar ook voor mezelf en ik heb er eerlijk gezegd zelf nog niet genoeg van, ik ga door totdat ik de hele vakantie in beeld heb gebracht. Na Rome is dat trouwens wel snel bekeken denk ik, maar van Rome heb ik nog het een en ander.
groetjes
rené
In de via del Corso..
Idem
Idem
Mooie binnenplaats die we zagen toen we rechtsaf waren gegaan.
Jaaaaaaa, de Trevi. je kon makkelijk tot aan de reling komen, het was in vergelijking met “normaal” helemaal niet druk hoorde ik.
Ik weet niet eens of ik de Fellini film La Dolce Vita indertijd heb gezien, maar dit beeld ervan is natuurlijk iconisch.
Om in de sfeer te blijven heb ik een van mijn foto’s zwart-wit gemaakt.
Vanaf de zijkant zodat je een beeld krijgt van de omgeving.
De Spaanse trappen.
Idem
Idem
Het piazza di Spagna, onderaan de Spaanse trappen. Het was een soort PC Hooft plein met Dior, Dolce & Gabana etc. Deze dame stond voor laatst genoemde winkel. Let op haar schoentjes. Het lijkt me een hele klus om je daarop voort te bewegen, vooral als je nogal wat kilo’s hebt mee te torsen. Maar ja, wie mooi wil zien moet pijn lijden.
Piazza del Popolo
De toet onder Tout ach Amon. Omdat ik mijn vakantiedagboeken uit mijn jeugd eens tevoorschijn heb gehaald vanwege deze Italië reis kwam ik er achter dat ik de tentoonstelling van Tout Anch Amon, die ik ooit ergens gezien heb maar niet meer wist waar, met mijn middelbare schoolklas in 1967 in PARIJS gezien heb. Ikheb geen enkel beeld van klasgenoten of de situatie meer. Overigens ben ik ook in zijn graf geweest in Egypte, en dat was in deze eeuw en weet ik nog goed.
Jan gaf hem wat, doe ik ook soms als ik een foto van zo’n standbeeld gemaakt heb of wil maken.
Ach, als je toch die zuilen en die dakpannen moet bestellen kan je net zo goed alles tegelijk in tweevoud doen, is waarschijnlijk een stuk goedkoper dan twee kerken apart bestellen.
