TUIN: EEN HULP IN HET ERVAREN VAN HET NU

Gisteren en eergisteren weer in de tuin gezeten en gekeken en gefotografeerd als manier om nog beter te kunnen kijken.

En gisterenavond op facebook Adyashanti gezien die het daarover had, als gast bij Oprah Winfrey: kijken naar een boom zonder hem te benoemen als boom maar, door er echt naar te kijken, hem te ervaren in zijn essentie.

Dat doe ik altijd als ik in mijn tuin ben, me verwonderen over de de schepping. Net zoals ik uit mijn raam naar mensen kijk en die onbegrijpelijk rijke uiting van de oerbron in de enorme diversiteit van mensen zie.

Overgave aan het leven, wat dat leven ook in petto heeft. Van een gedode spitsmuis tot van rottende appels etende vliegen tot wat er op je zelf afkomt. En dat dus niet goed of slecht vinden. Ook niet de enorme bulten die ik in mijn tuin(huisje?) opdoe en die waarschijnlijk door bedwantsen veroorzaakt worden. Het is zoals het is.

Beseffen dat je waarneemt, en die beseffer is je essentie, je eeuwige “presence”.

Je moet natuurlijk wel gewoon maatregelen nemen, al weet ik nog even niet welke, maar je er niet door mee laten slepen omdat je er allerlei persoonlijke etiketten op plakt. Het eerste lukt dus nog niet, maar het tweede al aardig.

Groet

rené