SYMPHONICA IN CASA ROSSO
Onderweg naar de Casa Rosso voor de travestie-show met bovenstaande titel kwam ik langs een stenen trap op de Oudezijds met deze twee échte dames er op. Ik fotografeerde meteen hun schoenen, maar ze zeiden dat ik hen niet mocht fotograferen. Ik heb alleen jullie benen gefotografeerd, zei ik, en dat was okay.
Bij het allereerste begin van de travo-show ging er iets mis met de schoenen van de gastvrouw Coco Coquette. Vond het wel erg toevallig.
Enfin, de show zag er goed uit, de kleding is altijd perfect bij de travo-shows, en ook het zingen was niet slecht, al waren er wel grote kwaliteitsverschillen.
Maar voor mij stal Merel Moistra, zichzelf begeleidend op de gitaar, de show. Ze was de enige echte vrouw van het gezelschap, hoewel je in de verte aan haar stem kon horen dat ze vroeger man was geweest. Over die transitie en het nu-vrouw-zijn gingen haar liedjes en gaat haar show die ze in april gaat doen. Ze was erg geestig en kreeg het publiek mee: zonder gene zag ik mezelf met het hele publiek staande en met wuivende handen als een gospelkoor lalalala zingen op een eenvoudige melodie. Vond het knap dat je dat als artiest voor elkaar krijgt.
groet
rené
Gastvrouw Coco Coquette:
Molly Strychnine:
Mayday (?)
Merel Moistra:
Molly Strychnine, als mevr. Rost van Tonningen junior, en Coco Coquette:
Paaldanser:
Ze zong een gevoelig lied over afscheid met in haar hand teksten die haar eigenlijke gedachten lieten zien:
Slotlied:
