STORMACHTIGE STRANDWANDELING

Ik kreeg gisteren pas laat zin om naar het strand te gaan maar was erg blij dat ik desondanks gegaan ben: om ongeveer half vier was ik pas in Zandvoort waar het, eigenlijk tot mijn verrassing, stormde. Met de noordwester in de rug heb ik gelopen tot waar in de zomer de laatste strandtent staat, FOSFOR, maar dat was eigenlijk te ver.

Ik had die donkere plak achter me wel aan zien komen, maar had toch een poncho bij me? Nou dat viel tegen: met windkracht tien is het bijna onmogelijk om zo’n dun plastic niemendalletje om je heen te krijgen, mijn heroïsche gevecht moet een potsierlijk gezicht geweest zijn. Uiteindelijk had ik toch iets van plastic om me heen, al bleek ik later mijn hoofd door een armgat gestoken te hebben.

Dat ik zo ver liep kwam omdat ik niet terug tegen de wind wilde lopen en achter de duinen terug wilde, en bij FOSFOR is een opgang. Maar dat viel tegen: het waaide achter de duinen bijna net zo hard, dus toch tegen de wind in, met af en toe een bui. Het was wel erg sfeervol: in je eentje in het schemerdonker tegen de wind in door het duinengebied.

Enfin, de beloning was een bord heerlijke pompoensoep in een van de permanente strandtenten.

groet

rené

Haarlem:

Idem:

Vanaf hier ZANDVOORT:

Druppels op de lens, vanaf hier heb ik alleen foto’s met mijn compactje gemaakt omdat ik mijn goede camera niet meer aan weer en wind wilde blootstellen: