SMART CITY

Ik heb een beetje een post-fobie: hooguit eens in de tien dagen haal ik mijn analoge post beneden uit mijn ijzeren postbus. Maar meestal duurt het langer, soms wel een maand. Ik verbaas me er over dat er nog nooit iets echt mis gegaan is. Misschien omdat ik mijn digitale post wél elke dag bekijk.

Enfin, vandaag weer een stapel er uit gehaald. Nog niks bekeken behalve de OPNIEUW, ons buurtblad. Ik lever daar regelmatig foto’s aan en dacht: ik had toch deze keer ook een foto gestuurd? Ik wist werkelijk niet of dat echt waar was en al helemaal niet wélke dat dan geweest zou moeten zijn. Ik begin dus van achteren uit te bladeren, wat ik altijd doe, en ja: deze foto, helemaal vooraan.

Ze hadden gevraagd een foto te verzinnen bij een artikel van John ter Marsch geheten: SMART CITY. Het is een wederom erg goed geschreven artikel (waar ik hier met vrnl. eigen bewoordingen uit put) over de vergrijzing van de bewonersraad. De buurt vergrijst niet, veryupt eerder, maar die jongere bewoners van de Nieuwmarktbuurt zijn geheel gedigitaliseerd: het oer-buurtgevoel van bewoners die elkaar allemaal kennen, helpen en gemeenschappelijke dingen ondernemen is weg. Het saamhorigheidsgevoel dat er vroeger was , o.a. door de strijd om het voortbestaan van de buurt omdat er een snelweg was gepland en de metro, bekende historie, is inderdaad historie. Geen nieuwe jonge mensen in de raad te vinden dus.

De bewonersraad kijkt of en zo ja welke functie zij nog kan vervullen en had daarom twee jongeren van AMSTERDAM SMART CITY op een vergadering uitgenodigd. een jongeman vertelt enthousiast over de nieuwe tijd die er aan komt: ALLES RAAKT MET ALLES VERBONDEN: sensoren in prullenbakken, in lantaarnpalen, overal electronische informatie beschikbaar, alles gekoppeld aan alles.

Heel fijn allemaal, maar contact onderling in de buurt? En moet je dat willen? Wat kan de raad doen. John ter Marsch suggereert: “pook het leven in de buurt een beetje op. Bedenk en organiseer met regelmaat gebeurtenissen waarvoor mensen uit hun huis komen en aan de slag gaan.”

NOU, VERZIN DAAR MAAR EEN FOTO BIJ! Ik ben uitgegaan van zo’n buurtgebeuren: de oeroude kermis die elk jaar in april op de Nieuwmarkt staat. En daar heb ik wat digitale speeltjes in verwerkt. Was er niet ontevreden over moet ik zeggen.

Maar foto 2 had ook gekund: en daar had ik dan niks aan hoeven doen: je zou hem EENZAAM MAAR NIET ALLEEN kunnen noemen. of: DIGITALE COMMUNICATIE.

GROET

RENÉ