SCHADUWTIJD
Eergisteren was ik niet weg te slaan van mijn fotoraam: schitterende schaduwen.
Vooral die van het terras beneden leverden een prachtig schimmenspel op, en als ik de foto’s een kwart slag draaide werd dat vervreemdende effect nog eens vergroot. Want vervreemdend is het zoals ik er naar kijk: dat komt omdat ik vaak de schaduwen als voornaamste focus-punt neem, en dan lijkt er wel een parallelle wereld te bestaan.
Eigenlijk zijn die schaduwen een mooi voorbeeld voor zoals de advaita de wereld beschouwt: de “werkelijkheid” zoals wij die zien is er wel en is er tegelijk niet. Een tijdelijke vormgeving namelijk van de oerkracht, de “force”, god, de liefde, de leegte, het licht of hoe je het ook noemen wilt. Het wezen der dingen zit er áchter en is onkenbaar. En wij proberen het te grijpen maar blijven dan aan de vorm haken omdat we de de leegte of de overgave daaraan niet aankunnen, of aandurven.
Groetjes
rené
Ghost Delivery:
De mooiste, denk ik:
Iemand haalt een stoel weg om aan een ander tafeltje te kunnen zitten………..
………..en daar was deze meneer een tijdje later weer blij mee:
…….how fragile we are…..:
