SAIL 2010: EEN AVONTUUR
Een fotoreportage en een lang verhaal, je kunt natuurlijk ook alleen de foto’s bekijken.
Daar zag het in het begin niet naar uit toen we om 6 uur nog enigszins slaperig op de Vrouwe Elizabeth stapten. Het weer was goed, de tassen met lekkere dingen gevuld en een prettig gezelschap. Er kwamen nog twee dames aan boord die achter het station stonden te wachten (wat zijn mobieltjes dan toch handig) en zo met het complete gezelschap op weg naar IJmuiden om de Tall Ships te verwelkomen. Wat kon er nog misgaan.
Nogal veel, bleek. Want de motor hield er al ter hoogte van de houthavens mee op. En echt definitief, we moesten een haven ingesleept worden, geen geluid meer uit de motor te krijgen.
Dat leek dus een dagje Sail aan de wallekant te worden. Gelukkig bleek dat twee passagiers de beschikking hadden over een sloep, en die lag niet eens zo ver van de haven af. Na koortsachtig overleg leek dat de beste oplossing om de dag niet helemaal in het water te laten vallen. Sloep gehaald, spullen overgeladen en de schipper en een vriendin bleven achter om hulp voor de motorpech te zoeken. Dat voelde niet echt lekker natuurlijk, maar of je daar nou met 9 mensen zit of met twee….
Na een minuut of tien door woest water gehotst te hebben bleek dat de sleutels van de motor van de Vrouwe Elizabeth abusievelijk door een sloeppassagier mee waren genomen (wat zijn mobieltjes dan toch handig) dus moesten we weer terug. Ik heb toen echt met de gedachte gespeeld achter te blijven, want het was een heftige deining en ik vond het bloedlink in die sloep. Maar ik ben blij dat ik het niet gedaan heb want toen we wederom op weg gingen bleek de heftigste deining vooral in het begin te zijn. Later werd het rustiger.
1000 foto’s gemaakt. Helemaal naar Velsen gevaren, waar we aanmeerden aan het verlengde van de straat waar ik geboren ben ( de stationsweg, bij het Noorderpad, vanwege wc). Daar lagen de grote drie- en viermasters, waaronder de AMSTERDAM die aan het hoofd voer (zie foto), en zo in colonne weer terug. Er valt veel te vertellen over hoe je zoiets ervaart, maar kijk maar naar de foto’s van de heenweg (die van de terugweg komen een andere keer). Ik wil zo kort mogelijk het einde van de dag beschrijven.
Weer in de haven terug wilde de schipper daar niet met de kapotte boot blijven liggen. De man van de vriendin van schipper Loek had ondertussen een nieuwe as (die bleek n.l. gebroken) uit Sliedrecht opgehaald en naar den Helder gebracht waar hij over een paar dagen in het blok gezet zou worden. Maar de boot moest naar Java-eiland gesleept , met de sloep aan de zijkant vastgemaakt als motor. En dat ging dus niet. Maar dat bleek pas toen we, na een kwartier op kruipsnelheid voortgedobberd te hebben, midden op het kanaal zaten en de wind vrij spel bleek te hebben. Na veel geharrewar bleek een van de vele passerende bootjes bereid ons naar de kant te slepen. Ondertussen kwam een andere boot hulp aanbieden om de sleep over te nemen, terwijl ondertussen ook al een kennis met een bootje onderweg was. Die werd niet afgebeld wat erg goed uitkwam, want ondertussen was de motor van de sloep losgetrild en die hing half in het water, die kon dus ook niet meer varen.
Uiteindelijk is de Vrouwe Elizabeth naar de Javahaven gesleept en de sloep naar de gracht waar hij vandaan kwam. Dat betekende dus voor de Vrouwe elizabeth in slakkegang over een druk bevaren IJ langs het centraal station (mét de pontveren), op een klein afstandje langs de Handelskade waar de Tall Ships lagen, met een boog om het afgeboeid stuk water voor Java-eiland waar ze het vuurwerk zouden gaan afsteken, naar de haven bij het Barcelona-plein:het leek een eeuw te duren.
Ondertussen bleek de kapitein een portemonnee met 150 euro kwijt te zijn (bleek uit zijn zak gerold en lag op een richeltje nog net achterin de boot), en bleek er geen plaats meer om de Vrouwe Elizabeth af te meren dan op een verboden plek, terwijl de sleper door een boeggolf van een stoer-doenende politieboot zeiknat was geworden.
Op de kade hebben we nog naar prachtig vuurwerk gekeken.
En nou laat ik nog maar een aantal dingen weg, behalve de vermelding dat ik om 22.30 u. weer thuis was, om 5 uur opgestaan en daarvóór ook nauwelijks geslapen omdat ik bang was dat ik niet wakker zou worden.
Maar ik had het voor geen goud willen missen.
groetjes
rené
De Coenhaven van afstand, voordat we de houthaven ingesleept werden:
Het aanmeren zonder motor van de Vrouwe Elizabeth:
De proviand wordt vanuit de Vrouwe Elizabeth de sloep ingehesen:
Dit vind ik zo’n prachtig gebouw. Ik heb het al vaak vanuit de vleugelboot gefotografeerd, maar dat was nooit mooi:
De laatste hand gelegd aan het meubilair voor de ontvangst van de gasten. Dit is bij een van de tenten van de vorige foto, we voeren er vlak langs:
De begroetingsvloot van duizenden kleine bootjes op weg naar IJmuiden met op de achtergrond de CERES-haven:
De hulpverleners waren in groten getale aanwezig, en heel alert, zoals je kan zien:
Deze lag klaar in de haven van Velsen-Noord (of Beverwijk) met nog twee anderen:
Dit is de AMSTERDAM, die aan het hoofd voer van de hele tall-ships-vloot:
