PLEIDOOI VOOR STILSTAAN
Ik heb het al eens vaker gezegd: elke keer als je ergens stilstaat verdiept de omgeving zich: je gaat meer zien omdat je meer op de plaats BENT waar je stil staat. Je zou het als een oefening kunnen zien voor het leven in het NU. Allerlei dingen die je nooit zouden zijn opgevallen op de fiets of lopend ga je nu wél zien: dat geeft meer verbinding met waar je bent, en in zekere zin ook met wát je bent want je krijgt het gevoel dat je er echt contact mee maakt, dat het onderdeel van jezelf wordt. En dat IS ook zo als je er van uit gaat dat alles en iedereen uit dezelfde bron voortkomt. Misschien dat ik daarom wel fotografeer, misschien is dat n.l. wel mijn weg om tot dat besef te komen.
Gisteren wel een uur op de Schellingwouderbrug doorgebracht. En behalve bovenstaande overpeinzing bracht het me ook weer tot de reeds bekende conclusie dat als je ergens een tijdje staat er altijd wat gebeurt. Misschien niet altijd in de woestijn, hoewel…., maar zeker in een omgeving met mensen en dieren.
Dus hier een post over de SCHELLINGWOUDERBRUG.
Groet
René
Over 70 jaar zijn de rollen omgedraaid en ondersteunt dit baby’tje zijn vader net als op de foto hierboven:
