PERMANENTE VOORSTELLING
Degenen die hier vaak komen kijken weten dat ik het buitengebeuren als een permanente voorstelling beschouw. Het “gewone” leven dus als theater. Maar als je die houding hebt, dus dat je geniet van alles wat je ziet, moet je wel goed kijken, want het zit hem vaak in hele kleine, eigenlijk voor de kijker zonder vergrootglas buitengewoon triviale, dingen.
Maar soms is het voor iedereen duidelijk: dit is theater. Dat was gisteren het geval: drie leerlingen van de theaterschool waren wat ontregelends aan het doen, en tegelijkertijd was er los daarvan een zanger bezig die met eigen gitaarbegeleiding liedjes zong. En behoorlijk goed trouwens, hij had een werkelijk prachtige stem. Heel wat mensen bleven staan en iedereen gaf wat.
Er komt hierna weer een uitgebreid blog van die andere, doorgaande voorstelling.
Groet
René
Niemand stopte, althans voor de liggende jongeman:
De twee voorstellingen ontmoetten elkaar zijdelings:
De zanger, hij zong o.a. Brown Eyed Girl:
Deze man had een hele tijd staan luisteren, raakte met de zanger aan de praat en gaf twee vijfjes!!!!!:
Aan de overkant van de straat stonden ze ook te luisteren. Ik hield mijn raam open totdat het echt te koud werd:
Een hele tijd stonden deze meiden te luisteren en toen wilden ze allemaal wat geven:
En zo geschiedde:
