PARADISE LOST???????????
Niet goede of slechte omstandigheden, niet het bezit of geen bezit van begerenswaardige zaken etc. etc. leidt tot echt geluk, maar het besef dat alles een vormgeving van de eeuwige oerkracht is en als zodanig niet goed of slecht (in wat wij daaronder verstaan) maar IS.
Het moet zo zijn als het is, want anders zou het wel anders zijn. Zoiets. Dat is een beetje mijn “vertaling” van de advaita, en het brengt een grote mate van relativering van alles met zich mee. Dat is sowieso mooi meegenomen, maar als je werkelijk de onomkeerbare doorbraak hebt meegemaakt ben je ook de onmetelijke ruimte gewórden van waaruit alles voortkomt, of beter gezegd: dan is alles weggevallen dat je belemmert vanuit die eeuwige ruimte alles waar te nemen en te beseffen dat je die onmetelijke ruimte al bent.
Dat is mij nog niet toegevallen, het is bij mij nog steeds meer een intellectuele overtuiging. Een paar maanden geleden was ik een paar seconden de identificatie met mijn ego kwijt, de identificatie met wat je denkt dat je bent maar dus NIET bent, want je bent in werkelijkheid die onmetelijkheid, dat ego is maar een tijdelijke uiting. Nou, dat was tamelijk angstaanjagend, want ik kreeg er in die seconden niet de onmetelijke eeuwigheid voor terug en het was dus alleen maar een bijna-dood-ervaring, of eigenlijk een helemaal-dood-ervaring. Gelukkig heb ik nog steeds de herinnering aan mijn lichtervaring van 20 jaar geleden, dus twijfels zijn er niet.
Enfin, het leven ontrolt zich dus zoals het zich moet ontrollen. En nu zit ik dus naar “mezelf” te kijken hoe dit lichaam en dit brein reageert op het feit dat ik naast mijn aardse paradijsje, mijn tuin, met de grootst mogelijke waarschijnlijkheid een stelletje tokkies krijg. Geen grap, al mijn buren zijn op tilt gesprongen. Maar eigenlijk besef ik nu dat er geen sprake is van Paradise Lost: het paradijs, als je het zo wilt noemen, is elders, of beter gezegd: hier.
Groetjes
rené
De volgende foto’s zijn in het Vliegenbos genomen toen ik mijn tuin ontvluchtte vanwege de grasmaaier van de buren:
