Overgave aan het leven
Oftewel: het leven nemen zoals het zich aandient. Moeilijk?
Ja en nee.
JA, zou je makkelijk kunnen zeggen. Je wil van alles, het leven gaat niet zoals je gedacht hebt, het zit tegen, je bent niet gelukkig, je zou een stuk gezonder kunnen zijn en ga zo maar door. Dus je probeert van alles om van die in jouw ogen negatieve dingen af te komen, en dat lukt maar mondjesmaat.
NEE, kan je net zo goed zeggen. Het leven gaat toch zijn eigen gang, dus kan je het maar beter accepteren zoals het komt, zoals het weer b.v., en je over de resultaten niet druk maken.
Ik kom er steeds meer achter dat de laatste opvatting voor mij de enig juiste is (en diep in mijn hart denk ik: voor iedereen). Je moet wel oplossingen bedenken voor de vragen die het leven je stelt natuurlijk, dat hoort nou eenmaal bij “leven”. En ondanks het feit dat je de dingen die je doet met aandacht en gevoel moet doen omdat ze anders “mechanisch” worden, zijn het allemaal maar tijdelijke ervaringen. De eeuwige waarheid, de oerbron, de creatieve stilte, of hoe je het ook noemen wilt, die zit daarachter. Het tijdelijke is maar beperkt belangrijk, contact met wat daarachter zit is waar het om gaat.
JE BENT NIET WAT JE DOET.
En als je dat wel vindt ben je een obstakel voor het het vrijelijk stromen van die oerbron in je leven.
Dat heb ik niet van mezelf, ik volg al een aantal jaren mensen die deze opvatting verwoorden en een doorbraak hebben meegemaakt die hun leven definitief heeft veranderd. Ik lees vaak een stukje uit een van hun boeken en kijk vaak naar youtube-jes met hun lessen. Vooral naar Eckhart Tolle en Adyashanti.
Ik merkte dat ik me erg identificeerde met het maken van blogjes. Ik vond, en vind, dat ontzettend leuk om te doen maar zat er teveel aan vast om ermee te kunnen stoppen. Dacht ik. Maar nu ik er aan toegaf ze niet te maken omdat ik o.a. vanwege het weer geen zin had om achter de computer te gaan zitten merkte ik dat dat wel meeviel. Ik constateerde dat ik zelfs zonder blogjes te maken bleef kijken en fotograferen. Want ik blijf me verbazen over al die uitingsvormen van de oerkracht en voel me pas op de tweede plaats geroepen om daar verslag van uit te brengen.
Dat betekent overigens dat ik ondertussen een stuwmeer aan foto’s heb.
En ja, als het weer een beetje meezit wil ik daar graag veel van met jullie blijven delen.
Groetjes
rené
