OPORTO: STATION SAO BENTE EN OMGEVING

Oporto “doen” in anderhalve dag, oppervlakkig gezien zou je denken dat dat veel te weinig is om een goede indruk te krijgen. Of dat je zou moeten haasten om alles te kunnen zien. Dat laatste zou misschien kunnen, maar dan moet je dat wel willen en dus voorbereiden.

Nou, we wilden niks en hadden niks voorbereid. Dat komt omdat we het allebei leuk vinden om door steden te lopen en te kijken en te fotograferen, niet om kennis op te doen maar om te genieten van de schoonheid en atmosfeer van een stad. Van Oporto wist ik alleen van de brug en van een mooie wereldberoemde boekhandel met prachtige trappen. Die brug hoefde je niet te zoeken en de rijen voor de tickets van € 5,- voor die boekwinkel, want het is een toeristische attractie, waren ons veel te lang: dus niet (zag net dat ik dat gisteren ook al zei).

We hebben alles in mijn extreme slentertempo gedaan, Jan heeft een hogere kruissnelheid maar paste zich aan, en hebben heel relaxt ontzettend veel gezien, al moet je mij niet vragen om een naam of jaartal van de kerken, gebouwen en pleinen die we gefotografeerd hebben.

Dit blog gaat over het station waar we de avond ervoor langs waren gekomen waarbij we dachten dat dat wel leuk zou zijn vanwege de tegelwanden die we binnen dachten te zien. En dat bleek geen onzinnige gedachte want het was prachtig. Ook de directe omgeving was erg fotogeniek.

groet

rené

PS: opeens herinner ik me hoe ik dat van die bijzondere boekhandel wist!! Ik heb indertijd een wens-foto-project gedaan in Flesseman waar ik toen werkte, en een van de bewoners, dhr. Putman, had als wens dat hij nog eens naar Oporto wilde. Toen heb ik allerlei foto’s van de stad gedownload en hem laten zien, daar was die boekhandel bij. De bedoeling was dat hij er een uit zou kiezen waarna ik een foto van hem zou maken en hem in die foto zou monteren. Maar later veranderde hij van wens en wilde hij voor het Kremlin gefotografeerd worden, en dat gebeurde uiteindelijk. Zie HIER.

De overkapping rechts is van het station:

Om de een of andere reden viel dit huis me op. Misschien vanwege de tegeltjes. Later kon ik het met de bewoners erbij fotograferen, zie beneden:

Alle eerste foto’s dus vanaf de zijkant van het station:

Een doosboek. Gefotografeerd, dan hoef ik het niet mee te nemen:

Ik geloof dat Jan dit schattige katje wilde aaien:

Naar de andere kant:

Binnen, met tegeltjes:

Trok, net als de boekwinkel, niet alleen de mensen waarvoor hij gebouwd was maar ook toeristen die niet met de trein mee wilden maar aan waren komen vliegen, zoals wij:

De yoghurt-ruimte:

Het is een kopstation en de lijnen gaan meteen een tunnel in………

…….en wij dus ook, maar wel lopend:

Ik had verwacht dat we woeste spoorwegpolitie achter ons aan zouden krijgen, maar in Portugal mag alles, een heel relaxt volk:

Het huis dat ik buiten het station ook al fotografeerde, nu mét bewoners:

Vorige foto uitvergroot:

Ik ben helemaal vergeten de voorkant te fotograferen, dus hier een foto vanaf de toren die we beklommen hebben. Daar komt trouwens ook nog wel een blogje over:

Bleek ik hem toch de avond tevoren bijna in zijn geheel gefotografeerd te hebben, kwam hem net tegen: