OPEENS BEGRIJP IK JOLANDE SAP
Vanochtend onder de douche stroomde het begrip tegelijk met het gevitaliseerde douchewater over mijn lichaam heen en als een heldere essence mijn hoofd binnen. Dat heb ik vaak als ik onder de ochtend-douche sta (‘s-avonds werkt het minder): leuke ideeën of heldere inzichten.
Jolande Sap en de missie dus. Opeens zag ik het verband met veel van wat er de laatste jaren in Nederland gebeurt. De hele mentaliteit achter de steun aan Rutte werd me duidelijk.
HET IS HET VERLIES VAN HET CONTACT MET DE WERKVLOER. Hetzelfde euvel waar Nederland al een jaar of 15 ziek van is: DE MANAGERS.
Eloquent zijn ze, ze weten wat ze willen, ze volgen een eigen keiharde logica, gebruiken alles wat nuttig is voor hun doelen en zien de zaken die daar niet mee stroken volledig over het hoofd; of bagatelliseren ze, omdat er maar één ding belangrijk voor ze is.
ZE HEBBEN EEN MISSIE. Resultaten behalen ze zelden, integendeel: ik heb b.v. van dichtbij in de zorg al een hoop prachtige plannen volledig en tegen hoge kosten de mist in zien gaan.
Maar dat is het probleem niet, de plannen waren prachtig, op de tekentafel. DE GROTE ZIEKTE waaraan zij lijden is dat ze geen voeling hebben met de werkvloer omdat ze zelf heus weten hoe het moet en er altijd wel protesten komen als je iets nieuws invoert dus geen rekening houden met hoe de werkvloer er over denkt.
EN DAT IS PRECIES WAT JOLANDE SAP doet: vul voor “de werkvloer” maar eens “de achterban” in en je ziet ook bij deze dame precies waar de schoen wringt: ZE HEEFT DE MANAGER-ZIEKTE.
Als lid van de werkvloer heb ik al een tijdje geleden de conclusie getrokken dat ik me van al dat arrogante gestuntel niets meer aantrek. Dat ze van mij de zaak kapot mogen maken, het zal wel een keer uitgeziekt zijn. Maar dat laatste zal ik niet meer meemaken vrees ik.
En toen dat inzicht onder de douche was doorgebroken was het niet moeilijk om te zien dat het een kwaal is waar de politiek al jaren aan lijdt. In wezen is de PVV een reactie daarop. Alleen die vertalen het naar het rabiate andere uiterste. Dat lost dus ook niets op, in tegendeel. In feite doet de PVV hetzelfde maar dan omgekeerd: niet luisteren naar hele groepen in de samenleving. Niet alleen allochtonen maar ook de 75% van de autochtonen die het niet met ze eens zijn kunnen de schijt krijgen, want ZIJ hebben gelijk. Die partij heeft natuurlijk ook niet voor niets géén leden.
En mijn conclusie is dan toch dat de middenweg de oplossing is. En dat ik daarom, ondanks mijn groenlinkse hart, net als de laatste keer toch weer op Cohen ga stemmen, in de vorm van de PvdA dan want ik stem bij de provinciale verkiezingenlandelijk. Omdat Cohen als een van de weinigen in de politiek niet ook aan de managerziekte lijdt en ik hoop dat zijn uitstraling zich in de vezels van zijn partij nestelt.
Niet dat het veel zal uitmaken, maar voor mezelf voelt het goed.Ik begin trouwens al uit te zien naar mijn volgende lidmaatschap (na dat van de werkvloer): dat van het genootschap van hangmannen.Al duurt het helaas nog een tijdje voor het zover is.
Hangmannen zie jeeigenlijk alleen in zuidelijke landen. Deze, op de foto hierboven,zaten vorige week op Madeira, in Ribera om precies te zijn.
En hoogst zeker zitten ze er nog. Of weer, het is maar hoe je het bekijkt.
De buswachters uit hetzelfde plaatsje en uit Funchal staan op mijn andere blog dat ik momenteel tijdelijk uit de mottenballen heb gehaald voordat ik naar de OBA ga of naar wordpress (of allebei),als me dat lukt tenminste want ik ben niet zo handig in die dingen.
Over die buswachters kun je trouwens ook een leuke bespiegeling houden, maar dan moet ik weer douchen en ik ben nu helemaal schoongespoeld.
groetjes
rené
PS: en HIER nog een post over managers