Ochtend-schaduwen
Gisterenochtend scheen de zon.
Heel bijzonder, ik werd er wakker van.
Ik mis hem echt de laatste tijd, al slik ik al een poosje vitamine D ter compensatie van het gebrek aan zonlicht.
Dat helpt wel een beetje, maar hoeveel vitamine D je ook slikt, je kunt er niet opeens schaduw-foto’s door maken.
En dat laatste was dus al zo lang geleden dat ik de gelegenheid van de echte zon niet voorbij liet gaan.
Dus vóór het mediteren, mijn 40 kniebuigingen, scheren, douchen en eten zat ik al achter mijn raam te kraaien van genoegen.
De dag begon dus uitstekend, alleen wel erg lang bezig geweest met uitzoeken, bewerken en een volgorde bepalen. Maar heel tevreden met het uiteindelijke resultaat.
Daarna een biologische quiche gaan kopen voor een gezamenlijk etentje, ook gisteren, van de lage tenoren van mijn koor.
En dat was zo’n beetje alles wat ik gisteren deed. Pensioen hebben helpt wel om het leven zich te laten ontrollen zoals het zich nou eenmaal ontrolt, zonder tegenwerpingen omdat je het er niet mee eens bent. Maar dat gaat natuurlijk ook op als je nog werkt, het is alleen wat makkelijker denk ik. Net zoals het ouder worden het makkelijker maakt om afstand te nemen van alles, in de goede zin, namelijk om niks “absoluut” te nemen, je ziel en zaligheid niet aan je activiteiten en omstandigheden te verbinden.
Groetjes
rené
