Naar buiten EN naar binnen kijken

Beetje een rare periode in mijn leven. Weinig verschillende activiteiten, ik zie weinig mensen, wat lichamelijke ongemakken (slijm), en erg veel naar binnen aan het kijken, misschien wel als gevolg van dat alles.

Maar ik kijk natuurlijk ook naar buiten, en daar is dit een verslagje van. Al ga ik toch ook eens proberen of ik dat naar binnen kijken onder woorden kan brengen, al is het alleen maar voor mezelf. Ik denk dat als je dingen opschrijft ze helderder worden, al loop je dan weer het gevaar dat je simplificeert, dat je het overzichtelijker maakt dan het in feite is.

Maar ik heb de laatste tijd constant het gevoel dat ik ergens niet doorheen kom. Als ik in India zou wonen zou ik doen wat velen daar op latere leeftijd doen: in een grot gaan zitten. En alleen maar spiritueel bezig zijn, de hele dag mediteren enzo. Maar er zijn weinig grotten hier. En bijna verzucht ik: godezijdank. Nou heb ik een beetje mijn tuin als grot, en verder niks te doen, dus eigenlijk lijkt het er een beetje op zoals ik nu leef. Dus ik vraag me af of ik in India verder zou zijn gekomen. Bovendien is het spirituele proces een PROCES, je kan toch geen doorbraken forceren. En dat ik dus toch iets mis komt omdat ik niet geheel en al vrede heb met hoe het gaat, sneller wil, en dat is dus gewoon mijn ego dat nog lekker een vinger in de pap heeft.

ja ik weet wel hoe het zit, maar wat doe je er aan hè?

Groetjes

rené