MUZIEKGEBOUW AAN HET IJ: DIVERSE IMPRESSIES
Toen ik vanmiddag een kaartje ging ophalen in het Muziekgebouw aan het IJ voor het concert van vanavond was ik blij dat ik mijn camera bij me had. Ik was van plan meteen door te gaan naar mijn tuin, maar ben er twee uur blijven hangen en uiteindelijk niet naar Noord gegaan.
Het begon een beetje raar: eerst kon de kassa-man mijn kaartje niet traceren, na het op een andere manier geprobeerd te hebben lukte het wel. Toen wilde ik koffie gaan drinken op het terras: maar de deur vanaf het restaurant ernaartoe was dicht: die werd voor mij open gedaan, en toen ik zei: ik neem mijn koffie wel zelf mee naar buiten werd gezegd dat ze me kwamen bedienen. Enfin, toen ik 20 minuten (!!) van het uitzicht had zitten genieten ben ik alsnog mijn koffie gaan halen. Toen ik er een grapje over maakte tegenover de kelner die het was vergeten (iets als: “met het openen van de deur was de rek er zeker uit vandaag”) pakte dat totaal verkeerd uit. Dat kwam omdat zelfs een buitenstaander kon constateren dat de leidinggevende en de betreffende kelner niet met elkaar overweg konden zodat er geen flexibiliteit was. De hoofdkelner bood excuses aan en ik kreeg mijn koffie gratis.
Geen spectaculaire foto’s (hoewel ik de derde wel érg mooi vind), maar ik vond het een feest, het licht was heel stimulerend. Tijdens de 20 minuten wachten en het consumeren van de koffie heb ik alleen zitten kijken, geen enkele foto gemaakt, ik kan blijkbaar ook van het beeld genieten zonder dat ik een foto maak. De mooiste foto heb ik zo zelfs laten lopen, dat was een hond die op de voorplecht van een boot stond.
Het concert van vanavond was “Das Lied von der Erde” waarvan ik het stuk “Der Abschied” al 30 jaar gemiddeld minstens een keer per week draai, maar ik vermoed méér. Vanavond alweer 5 keer, ik ben er aan verslaafd in de uitvoering van Kathleen Ferrier. Het orkest was fenomenaal goed, o.l.v. Reinbert de Leeuw, de zang was goed, maar niet indrukwekkend. Ik vind eigenlijk van alle stukken alleen “Der Abschied” maar goed, en ja, die dame kon niet de diepte vinden die Kathleen Ferrier indertijd had. De enscenering van het muzikale tussen-gedeelte was briljant gevonden en uitgevoerd trouwens, met een indrukwekkende figurant, Pim Luiten.
groeten
René
