Mondkapjes

Geplaatst op door

Ja, als je nooit met het openbaar vervoer gaat is het mondkapje waarschijnlijk een ver van mijn bed lapje. Maar aangezien ze de pont ook openbaar vervoer noemen, en dat is het in wezen natuurlijk ook, is dat voor mij een hot item. Ik wil graag langs de kortste weg naar mijn tuin en dan kom ik niet om het mondkapje heen. Maar als je er niks mee hebt begrijp ik dat hoor, sla dan dit stukje maar over. Ik zou ook geen essay over een beflapje lezen, want daar heb ik nou weer niks mee.

In het begin had ik van die wegwerp-kapjes. Daar had ik er om de een of andere onnaspeurlijke reden nog twee van, en die kon ik nog vinden ook. Ik had ze tot permanente kapjes gepromoveerd maar daar wilden ze niet aan meewerken, binnen no time waren de touwtjes geknapt. Toen kreeg ik er eentje van mijn overbuurvrouw, een witte, zie foto 1. Maar ondertussen was ik wat mondkapjesmode-bewuster geworden en vond ik die witte eigenlijk qua design niet meer kunnen. Bovendien zat hij te strak, dat is zelfs op foto 1 duidelijk te zien.

Waar zou ik modieuze mondkapjes kunnen kopen? Natuurlijk, bij de mij bekende couturier!!!!!! Armin van Zutphen had ze al een tijdje in de etalage staan en daar ben ik naartoe gegaan. Mijn plan was om een leuk gedurfd design te kopen, maar Armin vond een zwarte meer bij mij, en überhaupt bij mannen, passen. En aangezien ik deskundig advies meestal niet in de wind sla kocht ik een zwarte. En ik moet zeggen: hij zit heerlijk en ik voel me op de pont gekleder dan met een wegwerp-gevalletje en toch niet al te veel opvallen, want daar hou ik niet van.

Maar vervolgens dacht ik: stel ik heb een keer een wilde bui en ik wil naar mijn tuin, dan zit ik toch mooi vast aan zo’n gedempt zwart gevalletje. Dus toen ben ik naar Desirée Webers op de Kloveniersburgwal gegaan en heb daar een wilde gekocht. Ik vond het sowieso leuk om daar eens in de winkel te gaan kijken want ze verkoopt seksueel prikkelende kleding. Dat had ik hiervoor nooit gedurfd omdat het vrouwenkleding betrof. Ze bleek trouwens tot mijn verrassing ook leuke mannen-lakbroekjes te verkopen. Maar ja, de feesten waar je die kan dragen zijn er voorlopig niet meer, en tegen die tijd zie ik wel weer, misschien ben ik er dan helemaal echt te oud voor. Dus ik heb het bij een mondkapje met reptielen gelaten.

Groet

René

De etalage van Armin.
Dit is het kapje dat ik bij Armin kocht.
De winkel van Desirée Webers.
Haar mondkapjes.
Haar mondkapjes maar dan een paar dagen later vanuit de winkel gefotografeerd.
Hier had ik er bijna een van gekocht, maar ze bleken ergens anders voor bestemd.
De mannen-lakbroekjes.
Deze kocht ik daar dus, past prima bij mijn dolfijn, fopto en uit-mijn-raam-foto van de gayparade.
De meeste mensen hebben toch van die wegwerp-dingetjes, die waarschijnlijk tig keer gebruikt worden.
Toch heeft die zwarte ook wel wat.
Sign of the times: op het fietspad in Noord naar mijn tuin.
Hulpen KUNNEN beschermingsmiddelen dragen: Mondkapje/Handschoenen. Maar waar ik echt van achterover sloeg: de jongen verdient 90 cent per uur meer, en de ietwat oudere vrouw een dubbeltje minder dan de jongere vrouw.