MET MIJN OUDE MOEDER NAAR HET OUDE MEER

Zo heet het meertje in Son, al is het meer meer een ven.

De heide stond fantastisch paars te wezen.

Vanaf de parkeerplaats 200 meter heen en 200 meter terug.

Maar dat was eigenlijk al teveel, op het laatst moest ik haar ondersteunen omdat ze begon te zwiebelen.

Zwak. Ze vergeet alles, haalt alles door elkaar, wil dood. Daarom eet ze zo weinig mogelijk, maar als het lekker is laat ze het zich goed smaken.

Soms ben ik een broer van haar.

Ze herkende het meertje niet, terwijl ze daar honderden keren geweest is.

Toch is het gezellig als ik er ben, dan bloeit ze op. Het is een mensenmens, floreert in de aanwezigheid van mensen die ze leuk vindt.

Vannacht belde ze om 2 uur dat ze niet wist waar ze was, na een kwartiertje was ze weer gerustgesteld.

Een AWACS kwam over, het meertje ligt op de aanvliegroute van Welschap, of Airport Eindhoven zoals dat tegenwoordig heet.

Ik plaats de foto omdat je niks aan haar ziet, voor haar 87 jaar ziet ze er prima uit, blijft zich goed kleden, verbazingwekkend genoeg.

Als je 63 jaar dag en nacht samen bent geweest met je echtgenoot went het nooit meer om alleen te zijn. Vooral niet als je verward bent.

Je zou willen dat je er wat aan kon doen, maar het enige is een kortstondige verlichting, druppel op een gloeiende plaat. Al is ze er wel blij mee.

Groeten

René