MET DE TREIN NAAR LUIK
De dag na de nederlaag van hun nationale voetbalploeg zijn Jan en ik naar Luik gegaan om die stad te bezoeken. Dat had niks met dat voetbal te maken, maar we werden er toch vaak aan herinnerd: door de vlaggen die er nog overal hingen, het afbreken van tribunes die waarschijnlijk voor grote TV-schermen waren neergezet en door sombere gezichten. Dat laatste is natuurlijk interpretatie, maar ik dacht het af en toe echt te zien.
We maakten als rechtgeaarde pensionado’s met een vaste OV-kaart gebruik van een van de zeven vrij-reizen-dagen met de trein: tot Maastricht, of tot de grens, gratis. Voor het traject Maastricht-Luik dat door de Belgische spoorwegen wordt betreind moesten we € 8,- de man betalen, retour. Dus ik weet niet of daarbij ingecalculeerd is dat je eigenlijk tot Eijsden gratis rijdt, maar dat maakte niet zoveel uit. Voor €8,- retour van Amsterdam naar Luik, dan let je niet op een paar eurootjes.
Er was een treinstaking, maar daar merkten we pas in Luik wat van: het werkelijk GIGANTISCHE station daar was zo goed als leeg. We zijn voor de zekerheid aan het einde van de dag met de bus terug naar Maastricht gegaan, want de buschauffeurs staakten niet. Voor 3,5 euro, dus dat was te doen.
Luik is een heel sfeervolle stad, veel oude meuk maar ook nieuwe gebouwen. Het oude aftandse trekt ons als fanatieke fotografeerders allebei bijzonder aan, en in Luik kwamen we goed aan onze trekken. Maar eigenlijk vond ik de langste trap die ik ooit gezien heb en waarlangs redelijk goed onderhouden huizen stonden het allerleukst. Maar de foto’s dáárvan komen in een volgend blog.
De eerste foto is van de Belgische trein waarmee we van Maastricht naar Luik reden. De graffiti was er afgekrabd, dat gaf wel een apart effect. In de trein zelf konden de raampjes open, net als vroeger in onze treinen. Dat is echt een verademing.
groetjes
rené
Station Luik, enorm groot en héél licht:
Spiegeling in een flat aan het “stationsplein”:
Op de achtergrond een deel van het station:
Op een binnenplaatsje: een mevrouw zei dat het van een leken-organisatie was die hulp bood aan mensen in nood:
Twee jongens:
Vervallen kerk, op de helft groeit een boom:
Veel vlaggen nog:
Dit is in de wijk Le Carré, het uitgaansgebied. Daar was ik vroeger ooit geweest:
Ze kwamen zo voor mijn camera staan, en dan knip je maar, toch?:
