Met de pont naar de tuin

Zaterdagochtend in alle vroegte met de pont naar mijn tuin om de laatste keer algemeen werk te doen.

Vaak plaats ik op facebook een foto van het IJ wanneer ik daar was om naar de tuin te gaan, en zet ik daar een link bij naar mijn blog voor de tuinfoto’s. Maar gisteren bedacht ik dat het natuurlijk op dezelfde manier ook op mij blog kan: eerst een foto van het IJ en dan de tuinfoto’s, dat maakt het veel gevarieerder.

Het was zaterdag de allerlaatste keer dat ik verplicht was algemeen werk te doen. Nou vind ik dat nooit vervelend, het is altijd erg gezellig en je doet wat nuttigs. Ik wil het zelfs ook volgende jaren blijven doen, maar dan af en toe, of alleen maar tot en met de pauze, of vanaf de pauze.

En waarom het nooit meer hoeft? Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik word vrijgesteld vanwege mijn leeftijd. Vroeger hoefde je niet meer mee te doen na je 65ste, maar dat is, net als in de maatschappij, opgerekt. Daar is een lustrum bij gekomen, en dat heb ik dus (bijna) bereikt. Heeft dat toch nog een voordeeltje.

De foto’s zijn van de afgelopen dagen, af en toe scheen toch nog de zon tussen de regenbuien door, en op zo’n moment kon ik een vogeltje vanuit mijn huisje fotograferen. Ik zag zelfs een verse gehakkelde aurelia en een parend koolwitjes-paartje.

Groetjes

rené

IN mijn tuinhuisje. Ik vond dat wel een beetje confronterend: die slak had mijn buffel, mijn chinese sterrenbeeld-dier, uitgekozen om zich daar op te plakken. En hoe komt dat beest binnen? ja dat weet ik wel: mijn tuinhuisje houdt vanwege achterstallig onderhoud, totale verrotting mag je het ook noemen, permanent open dagen.
Het tafeltje waarop deze paddenstoelen groeien staat gelukkig wel buiten.
Vanuit mijn tuinhuisje.
Groeit in mijn houtwal. Heb hem er zelf ingeplant in april/mei, maar is ook werkelijk aangeslagen en gaan bloeien.
Ik ken u wel niet persoonlijk, maar mag ik u toch uitnodigen?
Met alle soorten van genoegen, dame.
Vers uitgekomen gehakkelde aurelia.
De grootste paddenstoel die ik in al die jaren in mijn tuin mocht begroeten: anderhalve vuist breed.
Wilde Clematis, een echte woekeraar.
Nat en herfst.
Mijn genietplekje.