LOUTERENDE VUURHAAN

Ik ben eigenlijk al jaren bezig zowel materiële dingen als geestelijke ballast in het vuur te gooien. Zuivering, terugkeren naar de kern.

Sommige dingen zijn hardnekkig, soms komt er ongewild weer ballast bij.

Gisteren heb ik voor het eerst in mijn leven in mijn eentje een vuurtje gemaakt. Ik vond het erg spannend want het waaide als een idioot. Maar het moest wel: ik had een enorme tak, minstens tien cm doorsnee op het dikste punt en zijtakken van een meter of drie, staande op een geknotte es boven mijn hoofd zagend met mijn linkerhand, terwijl ik rechts ben, in etappes doorgezaagd en verder in stukken gezaagd.

Maar het was een Iep, en die mag je in Amsterdam niet zomaar in een houtwal b.v. verwerken vanwege de Iepenziekte. Ik had op internet gevonden dat je hem moest schillen om te voorkomen dat de iepenziekteverspreider, een kever, haar eitjes in de bast deponeert.

Maar dat schillen was geen optie, veel te veel hout. Dus ben ik alles gaan verbranden. Ik vond het een hele overwinning.

Meteen vandaag ook iets in het vuur gegooid dat ik als een geestelijke ballast ben gaan zien. Ben benieuwd hoe dat uitpakt. Mooie datum trouwens, ik zal hem nooit vergeten:

22-01-2012, ook nog samen 10.

Die Iepentak was natuurlijk van een Iep in mijn tuin, daar stond ook de korf waarin ik zijn afgezaagde ledematen in het vuur wierp, zoals op foto 2 duidelijk is te zien. 

groeten

René

PS: ik heb niks aan de vorm , überhaupt nauwelijks iets aan de foto, gedaan, die haan zag er echt zo uit, al zag ik dat niet toen ik hem maakte. Ik zat wel steeds te wachten op elk moment dat het vuur verwaaide omdat ik dat mooier vond.