LOPEN LANGS DE ZAAN
Afgelopen vrijdag naar Zaanstad geweest, ik heb al een blogje over het stationsgebied aldaar gemaakt. Dit is het vervolg daarop: vanaf het centrum langs de oostkant van de Zaan gelopen met als verste punt de Zaanse Schans, en toen via de westkant en weer een deel van de oostkant terug.
Waarom niet langs de hele westkant terug? Ik had in het café aan de oostkant, Zaanzicht, mijn rugzak met telelens laten staan. Jan kon het telefoonnummer vinden en ik heb met de eigenaar gesproken, want toen ik er achter kwam waren we al veel te ver om meteen terug te lopen. Ik vroeg of hij zich over het rugzakje wilde ontfermen omdat er een dure telelens in zat die we later zouden ophalen. Nou, dat hoefde niet, hij staat daar goed, hier wordt niks gejat. En twee uur later bleek dat inderdaad te kloppen.
Ik ben dol op industriegebieden net als Jan: meestal foto-opportunities te kust en te keur. Bij het uitgestrekte industriegebied langs de Zaan bleek dat ook weer. Al werden we bij een bedrijf op heel onsympathieke manier gesommeerd om niet te fotograferen. Bij een ander bedrijf kwamen ze meteen naar buiten. Totaal overtrokken natuurlijk: als terroristen hier iets willen hoeven ze echt niet van tevoren foto’s te gaan maken. En bovendien: we zien er uit als twee pensionado’s, waarschijnlijk omdat we dat ook zijn. En die hebben toch niet de naam dat ze zich uit verveling vaak ontpoppen als bommengooiers.
De Zaanse Schans had ik nog nooit bezocht en ik wist niet wat ik zag: het leek wel een openlucht-museum. Een populaire toeristische attractie, leuk om een keer te zien. Ik geloof dat we de enige Nederlanders waren.
Groetjes
rené
Café Zaanzicht:
Lola:
Cacao-poeder:
Hier werd ons nogal grof verboden te fotograferen:
De Zaanse Schans dus:
Ze hadden op de west-oever ook een Byenkorf:
