LIFE IN CITIES: DEN HAAG
Gisteren naar een foto-tentoonstelling in den Haag geweest. Het enige wat ik er van tevoren van wist was dat het over stadsleven ging. Jan had hem uitgezocht en wilde er graag naartoe, en omdat we een beetje dezelfde smaak hebben qua fotografie was ik niet bang voor een miskleun.
En het was FANTASTISCH!!!
Ik hou erg van het fotograferen van mensen in de stad en van gebouwen, en doe dat ook vaak, zoals een regelmatige bezoeker hier weet. Voordat we bij de tentoonstelling waren hadden we dan ook al vele, vele foto’s gemaakt van de prachtige hoogbouw in de stad en van de Hagenezen. Op een gegeven ogenblik had ik het gevoel dat ik één foto per meter had gemaakt.
En dat was maar goed ook, want toen ik de foto’s van Michael Wolf in het fotomuseum zag dacht ik: ik kan wel ophouden: dit is helemaal waar ik van droom en wat ik nooit zo zou kunnen. Niet alleen wáár hij die wolkenkrabbers en die mensen fotografeerde, maar ook de techniek die hij gebruikt, de manier van exposeren en zijn betrokkenheid bij wát hij fotografeert. Hij komt uit de commerciële fotografie met op hoog niveau staand camerawerk en heeft op een gegeven ogenblik de omslag naar vrij werk gemaakt. Met gebruikmaking van al de kunde die hij opgedaan heeft, maar met de toevoeging van een aangeboren kunstenaarschap.
Hij laat de uitgeputte mensen in o.a. Hongkong zien die na het werk in de treinen en metro’s naar huis reizen, zodanig dat je over de zin van het leven gaat nadenken. De wolkenkrabbers in dezelfde stad, met hetzelfde effect. En hij toont d.m.v. een enorme installatie van plastic speelgoed met daarin foto’s van de arbeiders die ze maken, de waanzin van dat productie-proces aan: het plastic afval die die onzin teweeg brengt maar vooral de impact die dat heeft op de slaven die dat moeten produceren tegen een hongerloontje. Zo hing er b.v. een foto bij van een aantal jongens die ledematen moeten missen omdat de veiligheid in fabrieken beneden alle niveau is: veiligheid kost maar geld, en er moet geproduceerd worden. Of b.v. de oververmoeide arbeidsters die in de korte pauze onder hun werktafel tussen de dozen uitgeput in slaap zijn gevallen etc.
Dit is toch wel een mooi blogje geworden, maar het haalt niet bij die tentoonstelling, dus ik zou zeggen: GAAT DAT ZIEN!!!!
Groetjes
René
Met de man op deze foto hebben we een tijdje staan praten over wat er allemaal gebouwd werd daar: o.a het Lucent Danstheater voor het Nederlands Dans Theater waar ik een groot fan van ben:
We mochten niet het bouwterrein op, maar een opzichter liet ons wel zien hoe het Lucent Danstheater er uit zou komen te zien: hij had deze impressie hangen in zijn bouwkeet waar we even naar binnen mochten. Het lijkt een beetje op de onderkant van het World Trade Centre:
Deze man liet ods dus die foto zien, maar dit hek mochten we niet passeren:
Het gemeentehuis, minder mooi maar door zijn afmetingen wel indrukwekkend:
Gemeentemuseum naast het Fotomuseum:
Jan voor een van de foto’s van Michael Wolf:
