Kitesurfen bij Egmond aan Zee
Eens in de week ga ik op foto-safari met Jan en deze keer wilden we eens gaan bekijken hoe ver het met de bouw van de grootste sluizen ter wereld stond. Hopelijk was het al zo ver gevorderd dat we weer naar de overkant van het Noordzeekanaal konden lopen, want we wilden ook de Hoogovens/Tata-steel opnieuw bekijken en fotograferen.
Er was al veel meer beton te zien dan de eerste keer dat we de werkzaamheden zagen, en er waren ontzettend veel enorme pijpen geplaatst waardoor het gebied er ongehoord lelijk uitzag. Voor de mensen die daar wonen moeten het een gruwel zijn, hopelijk is het tijdelijk. We hebben wel foto’s gemaakt natuurlijk, maar wilden dichterbij de Hoogovens geraken want we konden nog steeds niet naar de overkant, en daarom zijn we door de Velser tunnel naar Egmond aan zee gegaan. We zijn gestopt aan de zijkant van de fabriek, maar daar was ook een strandopgang. Daar hadden we ook zin in, even van het strand genieten. Toen we de zee naderden wisten we niet wat we zagen: tientallen kite-surfers, echt ongelooflijk. Dus daar zijn we een hele tijd blijven kijken en fotograferen. Dit is daar de weerslag van, de foto’s van de Hoogovens en de sluizen komen later, maar ik wilde hiermee beginnen.
In het begin dacht ik een licht soort jaloezie te voelen t.a.v. die kite-surfers, maar al snel was ik zo aan het genieten van hun spetterend plezierige gebruik van golven en wind dat ik er bijna onderdeel van werd, ik voelde me er echt mee verbonden. Ik heb dat gevoel omgekeerd ook wel eens: dan zie ik dat iemand een beroep uitoefent waar ik helemaal geen zin in zou hebben gehad en dan denk ik: wat ben ik blij dat hij/zij dat doet dan hoef ik het niet te doen. Beide gevoelens zijn in wezen gebaseerd op een intuïtief aanvoelen van de eenheid van alles.
In de Advaita wordt gezegd: je BENT alles, je bent de zee en de wind en de kitesurfers. Maar ZO kan ik de eenheid nog niet voelen. Wat dat betreft heeft het erg geholpen wat ik Adyashanti een tijdje geleden hoorde zeggen: als je niet voelt dat je dat alles bent, voel dan de affiniteit die je met alles hebt, dat je heel dichtbij bent bij wat je ziet. En die omschrijving hielp mij enorm, gaf me echt een push richting eenheidsbesef. Misschien ben ik daarom wel gaan fotograferen bedenk ik me nu.
Groet
René
