KINDERLEED

Leed is leed, maar kinderleed is voor mij wel het ergste leed.

Het overviel me volkomen, dacht dat ik een leuk opgemaakt kind fotografeerde, zag pas op de foto wat het in werkelijkheid was.

Als je zo kwetsbaar bent en nog niet veel kan begrijpen, het snijdt mij altijd door de keel als ik het zie.

Ik geloof in reïncarnatie en dat alles wat we hier meemaken zin heeft. Al die ervaringen, en vooral de ergste zijn daarbij het nuttigst, om tot het besef te komen van het verschil tussen de tijdelijkheid en de eeuwigheid, tussen onze tijdelijke aardse persoonlijkheid en onze eeuwige goddelijkheid, het ZIJN in Liefde.  En dat we dat levens na levens steeds opnieuw mogen proberen, de ervaringen van andere levens meenemend. En dat wat wij hier niet kunnen begrijpen door de ziel wel begrepen is, ook al snapt onze huidige persoonlijkheid niet waarom ons een bepaald leed b.v. overkomt.

Van de ene kant is dat voor mij een heel geruststellende gedachte en een aansporing om bewust te leven.

Maar het maakt het leed er niet minder schrijnend van. Het laat me ook niet koud, maar ik laat me er ook niet door meeslepen, nogmaals: omdat ik denk dat het een zin heeft. Een mooi woord waar ik veel steun aan heb is het Buddhistische begrip “mededogen”.

Toch merk ik dat ik er niet te lang naar moet kijken, want dan ga ik janken.

groeten

René