KERSTWENS: DOWN TO EARTH
Op kerstavond naar de film DOWN TO EARTH geweest omdat ik over de inhoud gehoord had en dat een mooie kerstviering vond.
Het gaat over de ontmoetingen gedurende een heel jaar, van een gezin met drie kinderen, met sjamanen over de hele wereld die de ziekte van deze tijd aan het loslaten van de verbinding met de oerbron wijten. We zijn vergeten dat we allemaal één zijn: mensen, dieren, de aarde, het heelal, met als gevolg dat we elkaar gebruiken en de aarde uitputten middels overconsumptie en vervuiling i.p.v. in harmonie te leven met elkaar en de schepping. Met alle gevolgen die we dagelijks via de media ingepeperd krijgen. We kunnen niet zonder de natuur, al denken we van wel, de natuur schept de mogelijkheid de verbinding met….ja eigenlijk met ONSZELF te herstellen.
Ter adstructie heb ik een foto gemaakt van de Manchu Picchu tijdens de film omdat ik daar indertijd het een en ander heb meegemaakt. Ik heb toen van een afstandje Juan Nunez del Prado bezig gezien die nu in de aftiteling bedankt werd maar niet de geïnterviewde Inca-man was. Overigens vond ik toen dat hij zich niet moest lenen voor die rijke Amerikaanse toeristen die ik meende te ontwaren, maar op weg naar huis vanavond begon ik daar heel anders over te denken.
MIJN KERSTWENS VOOR IEDEREEN: BEWUSTWORDING, EN DUS WEER VERBINDING LEGGEN MET WIE WE ZIJN.
GROET
René
PS: de meesten die hier komen zullen dat lied van mij al gehoord hebben maar voor degenen die dat nooit aangeklikt hebben HIER staat “1 Minuut Voor 12”
Dit is de rots die boven Manchu Picchu uittorent, ook genomen tijdens de film:
