JEFF WALL IN HET STEDELIJK

Goed dat ik na het zien van de tentoonstelling nog even het filmpje met Jeff Wall gezien heb. Op de foto hierboven is een still van het ophangen van een van zijn foto’s te zien, boven de lift. Wall is degene in het zwart met zijn handen in zijn zij.

Daarna ben ik nog even teruggelopen. Hij ensceneert foto’s met een bepaald doel (op de still is te lezen:” …maar wat ik bedoelde heb ik ook zo kunnen realiseren”) al is dat naar mijn smaak af en toe een beetje te ver gezocht of juist te gewoon. Dat laatste vond ik b.v. over een mooie foto van het vallen van een jongetje: daarmee wil hij bewust maken dat we de zwaartekracht for granted nemen maar dat als we vallen we ons er pas van bewust worden. Voordat ik wist wat hij ermee bedoelde vond ik het gewoon een leuke foto. En daarna ook, ik was me niet bewuster van de zwaartekracht.

Maar ja, ik ben ook pas aangereden door een fietser zodat ik op straat kwakte, misschien komt het daardoor.

Maar over de foto beneden vond ik het wel interessant om te weten hoe hij die gemaakt had. Hij heeft ervoor een appartement gehuurd, een kennisje gevraagd of ze hem naar eigen smaak wilde inrichten en of ze een vriend wilde uitnodigen om samen met haar daar een woonsituatie uit te beelden. Dat werd een vriendin, want ze wilde geen man in huis. De foto die hij nam is min of meer spontaan ontstaan tijdens de “woonhandelingen”, al heeft hij wel alles gerangschikt.

Ik vind het wel een mooie foto, maar ik probeer zelf altijd juist de gewone situatie te “betrappen” als bizonder en evenwichtig in zijn natuurlijkheid. Mijn foto boven  bijvoorbeeld, al lopen de lijnen nog een beetje krom. Er waren een paar erg mooi foto’s bij maar ik had toch mijn twijfels. Hoewel die mooie foto’s zo mooi waren dat ik er toch een positief gevoel aan over hield.

groeten

René