HET SPOOR VAN DE BACTERIE

Het begon met een heftig scheermesgevoel tijdens het plassen, zondagavond. Ik hoopte dat dat een tijdelijk ongemak was en het de volgende dag wel voorbij zou zijn, zoals dat in het verleden bij meer van dat soort verschijnselen het geval was geweest. Daar leek het maandag inderdaad op, maar ik voelde me niet lekker en ben naar mijn tuin gegaan om de heilzame krachten van vlinderstruik en  bloeiende rozen hun werk te laten doen, liggend op de bank naast mijn huisje en later, toen het begon te druppelen, binnenin.

Maar dat was buiten de bacterie gerekend.

Ik voelde me steeds vervelender en in de loop van de avond ronduit beroerd, totdat het niet meer ging en ik om 3.00 u. de centrale doktersdienst heb gebeld: of ik langs kon komen: ik zei dat ik dat zou proberen, en dat lukte, hondsziek inmiddels. Ik bleek een urineweg- en prostaat-infectie te hebben en moest aan de antibiotica. Maar de enige apotheek die midden in de nacht open was was die van het Lucas-ziekenhuis. Dus toen maar besloten dat ze het recept naar mijn apotheek zouden sturen waar ik het om 8 uur op zou kunnen halen, dat werd uiteindelijk 9.30. u.

Ik nam een pil en dacht dat het nu wel beter zou worden, het tegendeel bleek het geval. ‘s-Middags, ik weet niet meer hoe laat, was ik bijna dodelijk ziek, had 40,5 graden koorts en kon niks meer. Ik wilde 112 bellen maar dat lukte niet, en toen toch nog de ingeving een vriend in de straat te bellen of hij dat kon doen: die hoorde mij en riep meteen: doe de deur vast open, ik kom er aan. DAT HEEFT ME GERED.

Toen hij arriveerde kon ik bijna niet eens meer praten, geen coherente zinnen. Hij belde toen 112, iets wat ik niet meer weet, en heeft het met veel moeite voor elkaar gekregen dat ze meteen kwamen: ze zeiden eerst dat het wel even kon duren, maar hij zei: JULLIE KOMEN NU. Later bleek dat er een ambulance-tekort was vanwege de overstroming in het VU-ziekenhuis. Tegen me schreeuwend dat ik de leuning vast moest houden, een bocht naar links gingen maken etc. heeft hij me naar beneden geleid. Later zei hij, en dat hoorde ik vandaag ook van iemand anders die mij beneden had gezien, dat hij nog nooit iemand in zijn leven had gezien die er ZO groen had uitgezien. Hij schreeuwde om mij erbij te houden. Toen we beneden waren schijn ik meteen weggevallen te zijn toen ik op de brancard lag.

De verdere details zal ik eenieder besparen, maar leuk was het allemaal niet: de bacterie bleek niet alleen in de urinebuis en de prostaat te zijn gaan zitten, maar had zijn reis in mijn bloed vervolgd. Als je er dan niet op tijd bij bent leidt dat tot nierfalen en hersenletsel. Dus ik ben echt door het oog van de naald gekropen, en blijf mijn redder natuurlijk eeuwig dankbaar (geen misbruik van maken hè jochie 🙂 ) Ik noem zijn naam niet omdat ik niet weet of hij dat leuk zou vinden.

Een andere vriend bood aan om wat spullen in mijn huis te gaan halen, en toen heb ik ook maar gevraagd of hij mijn kleine cameraatje mee wilde nemen. Ik voelde me al wat beter, en het uitzicht was majestueus. Ik zat op de zevende verdieping van het OLVG aan de stadkant, in een kamertje apart met eigen wc. Dat voelde erg luxe, had het waarschijnlijk gekregen omdat ik de eerste tijd óm het uur bemeten moest worden.

Nou, het was wel weer een weekje.

Ben naar huis gelopen en heb onderweg nog wat foto’s gemaakt. Die heb ik hier onder gezet, het zijn toch al allemaal foto’s die fotografisch niks met elkaar te maken hebben en als enige gemeenschappelijke draad mijn wederwaardigheden hebben. Voordat ik thuis was koffie gedronken met mijn redder die op het terras zat waar we zaterdags altijd al koffie drinken.

groet

rené

Bezoek:

De MSC SPLENDOR (?):

Net als thuis:

De ochtendzon kleurde de rode bakstenen NOG roder:

Het gaat alweer beter:

Dakwerkers:

Djellaba:

Zwangere dame klopt kleed:

Onderweg naar de urineleider-blaas-reis:

Met de camera werd ik ook even van buitenaf opgenomen:

Halverwege de urinebuis. Die ziet zo rood omdat ik twee dagen met een katheter heb gelopen:

En dan de blaasgrot: dit is de wand en de kabels zijn spieren. Ik schijn een gespierde blaas te hebben:

Dit vond ik de indrukwekkendste: het is de middenkwab van de prostaat, die steekt dus in de blaas uit, de donkergroene buis is van de camera:

Ik was vrijdag al ingepakt en aangekleed omdat iemand gezegd had dat ik al naar huis mocht. Maar de dokter wilde me toch nog een nachtje houden om te kijken of de overgang van antibiotica via het infuus naar de pilvorm goed verliep. Toen ben ik maar in de binnentuin van het OLVG  van de laatste zonnestralen gaan genieten:

Om 18.00 u. zou de Splendor vertrekken, wat inderdaad zo was, maar hij moest nog keren: om 19.00 u. was hij weer op hetzelfde punt. Zie hoeveel hij groter is dan NEMO en het Muziektheater aan het IJ, die staan er voor:

Vlak voor ik weg mocht nog even een paar foto’s gemaakt vanaf het balkon van het verpleegkantoor, naar de andere kant dus:

Het oude VOLKSKRANT gebouw. Ik wist niet dat dat ook al een HOTEL was geworden, al had ik het kunnen bedenken want elk groot gebouw dat leeg komt wordt een hotel in Amsterdam. Alsof we nog niet genoeg toeristen hebben. Thomas van Luyn schrijft er toevallig dit weekend over in het VOLKSKRANT-MAGAZINE

Ik ben naar huis gaan lopen omdat ik frisse lucht en beweging wilde en me goed voelde. Dit is een foto in de Roetersstraat:

Mr. Daniël Visserplein, bijna thuis: