HET REQUIEM VAN MOZART

Daar stond ik dan om 13.55 u. voor een dichte deur van de Waalse kerk. Om 14.00 u. zou de repetitie van het koor beginnen, ik was al aan de late kant dus.

Geen idee. Verward en bedenkend dat me dat wel vaker overkomt: alles tot in de puntjes voorbereid en dan één ding dat de hele zaak in het honderd laat lopen. De laatste keer was op mijn laatste tentoonstelling: op de dag dat ik de zaak ophing bleek het ophangsysteem niet te deugen, met lapmiddelen de zaak tot de opening weten te rekken maar tijdens de opening kwamen er twee al scheef te hangen en eentje viel.

Dat soort dingen.

Naar huis en op de mail met info gekeken: was het de Dominicuskerk. In de gauwigheid twee mensen opgebeld die zeker zouden komen, het op mijn vorige post hier veranderd en met de fiets naar de Dominicus geracet: een half uur te laat. Viel me nog mee, als ik van buiten Amsterdam was gekomen had ik het niet gered.

De repetitie ging prima, een topervaring, met het orkest erbij helemaal fantastisch. De uitvoering was eigenlijk iets minder dan de repetitie, het Kyrie was met name iets te gehaast, maar samen met het orkest en de goede solisten klonk het toch erg goed hoorde ik van mijn gasten.

Voor mij was het een droom die werkelijkheid werd: meezingen met het Requiem van Mozart. Ik heb natuurlijk vroeger fantastische dingen meegemaakt met mijn close-harmony groep, met zijn vijven op het podium en veel succes, maar dit was zo anders dat ik dit weer als een verrijking ervoer.

Het was een z.g. scratch-koor: iedereen kan zich er voor inschrijven: een vriendin die er ook aan meedoet had me ertoe overgehaald en mij de partituur en een meezing-CD gegeven. Er wordt maar twee keer gerepeteerd, dus je moet je partij al goed kennen. Dat levert dan wel wisselende kwaliteit op: sommige mensen konden het beter dan anderen, om het zo maar eens uit te drukken. Ik stond naast een oude man, een jaar of 85, die constant te laat inzette b.v. Maar dat hoort er allemaal bij, het geheel klonk heel behoorlijk, al was het geen concertgebouw-kwaliteit.

De dirigente was Madeleine Ingen Housz, een geweldig mens. Ze deed het requiem voor zichzelf met de gedachte aan Nepal in haar hoofd, was ook Nepalees gekleed. Ze heeft iets met dat land en steunt al lang een project in Chitwan. Daar ben ik ook geweest en ik heb ook veel met Nepal, zoals ik hier een paar posts geleden al memoreerde. Misschien was dat er debet aan dat ik een klik met haar had.

Kortom: een ongelooflijk mooie ervaring.

groet

rené

PA: de laatste foto is gemaakt met mijn cameraatje door vriend Sonny.