HET KOOR EN DE SLEUTELS

Naar de Westerkerk vanavond voor een optreden van het Chicago Master Singers koor. Na de fietsen aan de brug op de Rozengracht vastgemaakt te hebben bleken we veel te vroeg: ik had gedacht dat het om 19.30 u. begon, dus volgens mijn gewoonte om 19.00 u. aanwezig, maar om 19.30 u. ging de kerk pas open, om 20.00 u. begon het, helemaal verkeerd gelezen.

Dus nog lekker koffie gaan drinken op de Prinsengracht. Terug gekomen bleek er een rij te staan die de Anne-Frank-rij bijna naar de kroon stak, dat was een tegenvaller. Wat nog meer tegenviel was dat ik even wilde controleren waar ik mijn fietssleutels had gelaten en die niet kon vinden, waren echt foetsie. Ik had een goede broek aangetrokken voor dat concert maar vergeten dat juist dáárin gaten in de zakken zaten. Dus die honderd meter die we op en neer gelopen hadden naar het terras langzaam afgelopen: niks te vinden.

Dat zit dan toch wat ongemakkelijk in zo’n concert. Misschien dat het daaraan lag, maar ik vond het behalve goed gezongen, mooie klank, toch uitermate saai, misschien ook wel omdat we er ver van af zaten. Steeds in gedachten met die sleutels bezig. Gelukkig had ik de fiets niet aan die van metgezel Jan vastgemaakt maar aan de brug, dus Jan kon zijn fiets in elk geval weer mee naar huis nemen.

En toen zag ik ze liggen: iemand had ze heel lief op een betonnen anti-parkeerbult gelegd. Daar had ik kennelijk overheen gekeken toen ik ze zocht. Ik zat opeens heel anders op mijn fiets.

Groet

René