HARTJESDAG

Omdat de HARTJESDAGEN onbeheersbaar populair waren geworden heeft men besloten het festijn op één dag te laten plaatsvinden en dan ook nog op een maandag, en er bovendien geen ruchtbaarheid aan gegeven. Dat was te merken, het was redelijk stil voor zover de Zeedijk stil is in het hoogseizoen. Maar het gevolg was wel dat het OER-gezellig was, een totaal ontspannen relaxte sfeer.

Voor het eerst heb ik er een hele middag doorgebracht. Dat kwam vooral door het feit dat ik uitgenodigd was om bij Rietje, een bewoonster van de Zeedijk die ik heb leren kennen, voor de deur te zitten in gezelschap van een paar dames en heren die ik laatstelijk ook mocht ontmoeten. Rietje had stoeltjes klaargezet en zo konden we de als dames verklede heren en als heren verklede dames, dat is het oorspronkelijke concept van deze HARTJESDAGEN dat een beetje door de gays is overgenomen, aan ons voorbij zagen trekken.

Erg gelachen. Ik kende tot mijn verbazing veel meer mensen dan ik van tevoren zou hebben gedacht, niet alleen van het publiek, wat min of meer logisch is als je in de buurt woont, maar ik kende toch ook twee verklede heren.

De dag was begonnen met de traditionele buurt-brunch, vanwege het slechte weer in de ochtend gehouden in de St. Olofskapel waar ik voor de tweede keer kwam, een  maand geleden daar een opera gezien. Vanwege het gebrek aan publiciteit waarschijnlijk waren er maar twee van de vijf lange tafels vol, wat wel jammer was van al dat vrijwilligerswerk. desalniettemin was het erg gezellig.

Ik vond het echt een topdag.

Op de eerste foto de jury waar wij tegenover zaten en die de verklede dames en heren beoordeelde. Daarbij was het een pre was als die een liedje zongen, wat dan ook regelmatig gebeurde, al was er niet altijd geoefend, maar dat kon de pret niet drukken.

Ik hoorde vanavond dat het Peter Faber was, onmogelijk voor mij om te herkennen. Maar ja, Ronald die het me vertelde zei: we zijn allemaal ouder geworden hè, hij dus ook.

groet

rené

Zula, ook bekend als Ronald, in communicatie met de jury op de eerste etage boven café Zilt:

De Hollandse maagd, die uit Italië er achter:

Een lofdicht over twee geliefden:

Het gezelschap minus Rietje:

Rietje:

Onder grote hilariteit scheurde zij luid toeterend over de Zeedijk

Interessant publiek ook:

De winnares van volgend jaar deed niet aan de competitie mee om anderen een kans te geven:

Arno bleek ook in Amsterdam, net terug van de gay-pride in Antwerpen, van de partij. Ik zei dat ik een foto wilde maken met hem tussen deze twee dames, maar dat hij het zelf moest regelen. Dat deed hij kennelijk in voor tweeërlei uitleg vatbare bewoordingen:

O, verkeerd dus:

Maar het kwam goed:

Selfie met Rietje en Arno:

Deze heren vielen spontaan op deze Hollandse dames:

Ferdinand/ Ferdinanda?

Jury, Peter Faber dus:

Zula en vrienden:

“GAAT HET NOG EEN BEETJE DAMES ?” werd er vanaf 1-hoog door de juryvoorzitster geroepen, waarop een der dames spontaan terneer zeeg:

WORDT VERVOLGD