GRAN CANARISCH CARNAVAL

Als je mij van tevoren had gevraagd hoe ik me carnaval op Gran Canaria had voorgesteld zou ik geantwoord hebben dat het wel een toeristisch gebeuren zou zijn waar de autochone kanaries wel een toneelstukje voor de bezoekers zouden opvoeren.

Niets bleek minder waar. Het leek wel of elke bewoner van het eiland zich met groot enthousiasme in een carnavals-kostuum had gehesen, het liefst zo origineel en bizar mogelijk, en niet voor de toeristen maar voor zichzelf en elkaar. Het plezier spatte er van af.

Niemand schaamde zich ergens voor, smakeloosheid was een vergeten begrip en het onderscheid in sekse was nauwelijks meer te maken. En iedereen wilde zich laten fotograferen. Zelf had ik er enigszins op gerekend en had ik een glittervestje met pailletten en een oranje hoedje aan gedaan, maar als ik nog een keer ga zou ik het wat beter aanpakken.

Ik kom uit Eindhoven maar carnaval was niet echt een feest waar je naar uitkeek, ik heb er  niet veel herinneringen aan. Die enkele keer dat ik er eens aan meedeed bleek iedereen een boerenkiel aan te hebben, geen bal aan. Dus toen ik in Maastricht woonde ging ik er altijd voor op de vlucht, tot het laatste jaar dat ik er was. Ik wilde het toch een keertje meemaken voordat ik er weg ging, en wat bleek: iedereen verkleedde zich heel bizonder, het bleek echt een volksfeest en ik heb het ontzettend naar mijn zin gehad, en spijt dat ik de twee jaar daarvoor was gevlucht.

Zaterdagavond was het hoogtepunt, maar toen had ik geen zin om foto’s te maken, alleen een beetje rondgelopen en in een tent wat gedronken. Maar ik bleek toch genoeg foto’s te hebben om een uitgebreid blogje te maken.

Groet

rené

DE VOLGENDE VIER FOTO’S ZIJN OP ZONDAGOCHTEND GEMAAKT VANUIT DE BUS DIE ONS NAAR HET VLIEGVELD BRACHT. HET WAS NOG STEEDS WARM: