GELUKKIG IN DE HOOP

Na Hermanus en Kaap Agulhas besloot ik op de bonnefooi naar natuurgebied De Hoop te gaan. Ik had niks geregeld en wist er weinig ván, maar had wel begrepen dat je er slaapgelegenheid had en dacht dat er misschien plaats zou zijn omdat het hoogseizoen voorbij was. Na een paar uur rijden vond ik in the middle of nowhere een toegangshuisje tot het gebied: daar zat een meisje in en haar vroeg ik hoe het allemaal werkte. Ze belde ergens naar toe en zei me dat er wel iets voor mij was. Ik moest een klein bedrag entree betalen en ze legde me uit hoe bij een receptie te komen die een paar kilometer verderop was en waar iemand op me wachtte.

Toen ik net voorbij het toegangshuisje gereden was zag ik een glooiend landschap in de diepte (foto 1), ik bleek me op een hoogte te bevinden, en zag in de verte enige bebouwing. Toen ik afdaalde hield het asfalt op en werd het een stofweg (foto 2). Het leek me geen echt spectaculair landschap, bijna vlak en alleen struiken, maar daar bleek ik me erg in te vergissen. Het zou een van de hoogtepunten van de vakantie te worden, maar dat wist ik toen nog niet.

Ik vond de receptie, na onderweg springbokken en zeebra’s gezien te hebben, en kreeg een Rondawel toegewezen (foto 3), een rond klein huisje, één van de vijf die er stonden, op een hoogvlakte waar in de diepte een soort meer lag. Als ik naast het huisje zat had ik het uitzicht van foto 4.

Het meer  bleek een zee-arm geweest te zijn waarvan de verbinding met de zee was verbroken waardoor er een vogelparadijs was ontstaan. Het water werd bijgevuld door een mager riviertje en misschien kwelwater, het was in ieder geval brak. Het was er paradijselijk, vond ik.

Hoewel ik een uurtje nadat ik was aangekomen al in een excursie naar de oceaan zat laat ik toch eerst vogelfoto’s zien die ik maakte in de drie dagen dat ik er verbleef. Eerst wilde ik trouwens 2 dagen blijven maar ik kwam gewoon niet weg, zo heerlijk was het er. De eerste foto’s zijn van de birdwatching die ik de volgende ochtend om 5.30 u. met een gids meemaakte. Ik was de enige birdwatcher wat waarschijnlijk de reden was dat het na een uurtje al afgelopen was i.p.v. de aangekondigde twee uur. Maar dat maakte niet uit want ik zag zelf net zoveel, en kon in mijn eentje alles veel rustiger fotograferen. De laatste twee vogel-foto’s zijn gemaakt bij de werk-gebouwen van het personeel, de uil in een van de twee torens die er stonden. Op de grond lag het overblijfsel van een baby-baviaantje.

groeten

René