GEDICHT: ROOM WITH A VIEW
Op de opening van mijn tentoonstelling heb ik het volgende gedicht voorgelezen. Het is de bijgewerkte versie van het gedicht dat ik ter gelegenheid van een uit-mijn-raam-tentoonstelling in het Pintohuis had gemaakt, een jaar of tien geleden.
Het bijwerken was nodig omdat er toen allerlei zaken NIET waren die juist tegenwoordig het straatbeeld bepalen, zoals mobieltjes en bakfietsen met kinderen.
Deze foto heb ik trouwens donderdagochtend gemaakt. Ik fotografeer nauwelijks nu, even een beetje dimmen na mijn inspanningen m.b.t. mijn tentoonstelling. Donderdag zelfs zonder camera en zonder mobieltje naar het strand geweest, in mijn eentje, heerlijk.
groet
rené
ROOM WITH A VIEW
En wéér wordt geposeerd voor het Rembrandthuis
en selfies gemaakt op de Antoniesluis
jaar in jaar uit
gefeest, gefietst
gebeld, gebedeld
geknuffeld en gekeuveld
gekeken en gefloten
geroepen en gevloekt
waar komen ze vandaan
daar onder mijn raam
waar moeten ze heen
ik weet het niet
maar zie ze gaan
over de brede weg
of de smalle trap
in groepen of alleen
uiteindelijk toch allen één
al weten de meesten dat niet
en wéér een selfie voor het Rembrandthuis
en nóg een op de Antoniesluis
mobieltjes permanent doorzocht
op koningsdag de troep verkocht
de coffeshops gefrequenteerd
en dealers ‘s-nachts gearresteerd
de kids in bakfiets rondgereden
toeristen van de fiets gegleden
door acrobaten rondgesprongen
soms mooi, soms knetter vals gezongen
het houdt niet op
het gaat maar door
het leven van de stad
dat altijd weer verrast
aan reuring geen gebrek
vanuit mijn woning zie ik dat
en leg het vast
en toon het in mijn “dagboek van een fotogek”