GAYPARADE

Vaak gezien natuurlijk, maar toch maar weer gaan kijken.

Zo dadelijk komen ze aan mijn raam voorbij, maar deze zijn van het begin aan het Westerdok.

Ik zet de uit-mijn raam-foto’s hieronder, want ik ga er niet zoveel tijd aan besteden als andere jaren.

Daar is een reden voor.

Het gevoel dat ik aan deze parade heb overgehouden is dat het een onafzienbare hetero-party-boot parade was. Dat was het natuurlijk niet helemaal, maar het scheelt niet veel. Ik vind er echt niks meer aan, als ik niet fotografeerde had ik het zonde van mijn tijd gevonden.

Ik ging net nog even naar de Zeedijk om me tussen de homomannen te begeven, het is tenslotte een gay-feestje dacht ik tegen beter weten in. Maar die was afgesloten, te druk. Via de Spooksteeg kon je er halverwege op komen, en daar kwam je dan in een spetterend feestje terecht met als publiek de gemiddelde vrijgezellen-party-gangers-uit-de-provincie. Af en toe een verdwaalde homo uit de achterhoek, maar verder alleen hetero.

Ik had het kunnen weten. Amsterdam was ooit het mekka voor homo’s, maar dat is het al lang niet meer. De integratie is volledig geslaagd, zou je optimistisch kunnen zeggen. Maar ja, we zijn toch echt een beetje anders. Er zit niks anders op dan naar besloten gay parties te gaan als je de homo-gekte-kant van het gay-zijn een beetje wil voelen, en dat doe ik dan tegenwoordig ook steeds vaker.

Steeds meer homokroegen gaan dicht trouwens: de Argos in de Warmoesstraat, de Engel op de Zeedijk en de Barderij aldaar staat ook op de nominatie, gaat niet lang meer duren hoorde ik. Misschien ben ik een ouderwets tiepje (of laat dat misschien maar weg eigenlijk), maar ik vind het toch af en toe heerlijk om tussen de homo’s te zitten. Misschien dat de integratie nu zover gevorderd is dat de meeste homo’s daar geen behoefte meer aan hebben. Ik nie weten, jong spul staat net zover van me af als E.T..

groet

René

Boot met de cast van “Priscilla, Queen of the Desert”, musical in Carré. De film waarop die gebaseerd is heb ik jaren geleden gezien:

Interview met iemand van de “Priscilla Queen of the Desert”- boot:

Ik kan er niks mee, maar vind het toch altijd leuk om te zien:

Gewone mannen die gek doen, vind ik altijd om te smullen:

In een bootje in zijn blootje, publiek:

Zie ik Jan ook nog eens:

Vanaf hier uit mijn raam genomen:

Uit de musical “Priscilla, Queen of the Desert”:

Daar zijn ze weer:

Publiek:

Het leger:

Bolle Jan of zijn zoon? Met dank aan Connie Temme: het is Peter Beense (nooit van gehoord):

Voor ECHTE acceptatie, met Boris Dittrich:

Deze gingen in de bak ver de hoogte in na de brug, zag dat net te laat:

Heb me vergist, toch kunnen maken, alleen niet zoals ik wilde want het balkonnetje van de overburen zorgde er voor dat ik niet weet hoe het afloopt:

Valt niet mee zo’n eikel, ook al is hij slap:

Dit zag ik heel weinig:

Tja…., ik weet niet of dit veel zin heeft: