Foto elke dag UMR 343: Leeg

Hoe voller het leven hoe leger de foto’s. Het is dus gewoon therapie wat ik doe, eindelijk snap ik het. De uiterlijke drukte schreeuwt om zijn tegendeel, de stilte van de leegte. De foto is een metafoor. Ze zijn leeg, vertellen geen anekdotisch verhaal, maar zijn vol door hun leegte, bezwangerd van onpeibaarheid. Maar nog ín de tijd, dus nog niet helemaal ontdaan van aardse herkenning. Daar ligt dan ook de keuze, toch weer gebaseerd op de voorstelling, wat moet je ook anders? Een foto van niks, met niks er op? Waar vind ik dan het niks? En wie wil er dan naar kijken? Conceptuele kunst, ik heb er eerlijk gezegd nooit wat aan gevonden. Ik dacht altijd: dan lees ik liever een goed boek. Ik wil visueel bewogen worden en niet hoeven nadenken of ik een kunstwerk apprecieer. Daarom wil ik er ook zelden iets van weten, het raakt een snaar aan in mezelf of niet. En als er dan wat gaat klinken wil ik niet eens weten wat de kunstenaar ermee bedoeld heeft.
Enfin, te mooie woorden voor een paar raamfotootjes. Ik kan er met goed fatsoen nou eigenlijk niks meer over zeggen, maar dat doe ik toch. Want wat er op de eerste foto staat kunt u misschien niet goed zien vanwege de verkleining. Het is een aardbol, met de kant van India, Australië en China zichtbaar. Maar tot mijn stomme verbazing zijn de oceanen niet blauw maar bruin. Daar kun je nog van denken dat het een voorteken is, over vijftig jaar zijn de oceanen immers zo dood als een pier. Maar hoe dan te verklaren dat China blauw is? Misschien zijn dan die enorme stuwdammmen allemaal tegelijk doorgebroken, dat is eigenlijk wel een plausibele verklaring. Trouwens, eigenlijk blijkt het dus wel degelijk een foto met een verhaal te zijn, leeg of niet. Ook de terrasstoel die ik er maar op had laten staan om het beeld te breken vertelt een verhaal: het is bijna december en hij wordt nog steeds buiten gezet. En er hebben daadwerkelijk ook mensen op gezeten vandaag! Dat kan ik bewijzen als het moet.
groetjes
Viktorrené