foto elke dag 141: Foto

Primaat van de foto of primaat van het verhaaltje, d.w.z. van de mogelijkheid iets over een foto te zeggen. Ik begin steeds meer te neigen naar het eerste, de tekst is vaak toch secundair: de foto moet eigenlijk geen geschreven tekst nodig hebben, moet het verhaal zelf vertellen.

Het punt is dat ik vaak een foto mooi vind zonder dat ik het idee heb dat hij iets te vertellen hééft. Maar misschien klopt dat niet: het feit dat ik hem mooi vind zegt al iets, op zijn minst over mij. Dit is er weer zo een.

Wat zegt deze foto? Ik vind hem mooi en na enig nadenken weet ik voor een deel ook waarom: het leuke eraan is dat de setting, de schaduwrand van een gebouw op het wegdek, ervoor zorgt dat wie zich dan ook over de rand beweegt, er interessant uit ziet. Een mooie schaduw wordt geworpen en de bovenkant wordt belicht terwijl die afsteekt tegen het beschaduwde deel van het wegdek. Het maakt echt niet uit wie of wat zich op die plaats bevindt. Dat ik deze gekozen heb komt puur omdat de man een felgele outfit heeft en zo het contrast met de achtergrond nog groter wordt.

De omstandigheden zijn dus belangrijk voor het beeld: iemand die er net naast fietst is niet interessant. Althans voor de kijker. In mijn optiek kies je in het leven je eigen omstandigheden. Je wil dus wel of niet gezien worden, wel of geen aandacht van anderen, wat betekent: wel of geen aanzien. Voor de eigen ontwikkeling, en dus die van de van de mensheid want daar ben je hoe dan ook een onderdeel van, is dat feit op zich niet belangrijk: iedereen zoekt datgene uit wat hij in het leven uit moet zoeken.

Ik besef nu dat je van elke foto wel wat kan zeggen en dat ik dus voortaan gewoon de mooiste foto neem.

Groeten
viktor