FOR YOUR EYES ONLY

De ogen zijn de spiegel van de ziel. Wordt gezegd. Bij mensen kan je in ieder geval veel uit de ogen opmaken, dat staat buiten kijf. Maar hoe zit dat bij dieren? Ervan uitgaande dat dieren ook een ziel hebben zou je dus aan de ogen van dieren ook het een en ander af kunnen lezen. Maar meten we dan niet met onze eigen maatstaven, en zien we dan niet alleen datgene wat bij ons menselijke referentiekader past? En zien we daarom misschien meer bij huisdieren dan bij wilde dieren ?

En als we dan vooral menselijke aanknopingspunten hebben, kijken we dan niet alleen naar het individualisme van een dier? Dat doen we immers ook als we mensen in de ogen kijken. Ik denk inderdaad dat dat het geval is, reden waarom we ook meer in gedomesticeerde dieren denken te ontwaren dan in wilde dieren. Onze huisdieren zijn op ons gaan lijken, zijn met name individualistischer geworden. Er wordt wel gezegd dat dieren in principe geen individuele ziel hebben maar een groepsziel. Daaruit is dan b.v. kuddegedrag goed te verklaren. Dat zie je trouwens soms ook bij de mens, maar wij zijn natuurlijk voor een deel ook dieren, maar dan iets verder “ontwikkeld”. Hoewel ik daar de laatste tijd wel ernstig aan twijfel.

Enfin, gisteren ben ik naar Artis geweest en ik ben eens goed op de ogen van dieren gaan letten. Op zoek naar de groepsziel zal ik maar zeggen. Veel foto’s gemaakt, en om de waarheid te zeggen, ik ben er niet van overtuigd dat ik een groepsziel heb kunnen traceren. De ogen van sommige dieren spraken wel, maar ze toonden vaak meer de individuele toestand waarin het dier zich op dat moment bevond dan iets collectiefs. Ik heb wel kuddegedrag gezien, b.v. bij een soort kwartels. Maar wat wel opvalt is dat veel diersoorten eenzelfde soort uitdrukking hebben, alsof ze één soort karakter hebben. Dat kan liggen aan het feit dat ze in dezelfde omstandigheden verkeren, maar je kan het ook als een bewijs van de groepsziel zien.

Kijk en beoordeel zelf. Misschien zien jullie meer dan ik.

groetekus
rené

Een Jan Van Gent die zichzelf aan het verzorgen is. Rustige, aandachtige oogopslag?:

een struisvogel die een beetje aan het dommelen is. Af en toe gaan de ogen open, want het is dan wel een dierentuin maar je weet maar nooit. Het oog heeft iets introverts, samenhangend met zijn slaperige toestand?:

Een gier, alerte scherpe blik. Dit is meer het karakter, want nodig is die blik in principe niet, want ze hadden al gegeten. Zou dat dan de groepsziel zijn?

Rijger, ongenode gast in Artis. Misschien daarom zo alert?:

Beest met slurfachtieg snuit, Tapir? Zat wat te suffen.

Vlinderoog: heeft een soort vormtechnische vrolijkheid, niet individueel. Misschien dat het beest een opgewekte groepsziel heeft. Wat wil je ook, altijd zoete dingen kunnen eten en er nooit dik van worden:

Een of andere hertebok (naast het olifantenverblijf). Melancholiek zou ik zeggen. Maar misschien wel omdat hij in Artis zit en niet in zijn homeland. Dus individueel verklaarbaar, maar of het ook zo is?

Dit is dat kwartelachtige kuddedier. Hier kan ik me een eenvoudige groepsziel bij voorstellen.

Reptiel. Mooi vormgegeven oog, kan alle kanten opdraaien. Beetje koud, doet zijn ding en daar blijft het bij. Idem de volgende foto. hoewel je daar iets meer in ziet.

Weer een reptiel. Hier zie je wel meer “karakter” in het oog.

Cameleon. Loert als door een middeleuws kijkgat naar de vijand. Ziet er zwaar gepantserd uit.
Die afstandelijkheid zou je een groepsziel kunnen noemen. Ik zie überhaupt niks individueels bij reptielen.

Leeuw. Introverte kracht en droefheid. Individu en Groep?

Een of ander aapje. Felle opgewonden blik. Zit in zijn karakter, maar dat hebben ze allemaal, dus, groepsziel?