FOPTO VOORPAGINA OPNIEUW
Gevraagd door Roos Hendriks van OPNIEUW, het leukste blad voor de Nieuwmarktbuurt, om een FOPTO voor de voorpagina te leveren voor het tweede nummer van deze 33ste jaargang. Het moest wel een verticale fopto zijn.
Maar die heb ik juist bijna niet.
De oplossing was natuurlijk een nieuwe te maken, en wat lag er meer voor de hand dan de Zuidertoren als onderwerp te nemen: een van de iconen van de buurt en erg verticaal. Dit is hem dus geworden, spiegelend in het water van de Raamgracht. Het is niet mijn mooiste fopto, maar ik vind het zo op de voorpagina niet misstaan.
Roos wist van mijn fopto’s omdat ze vaak op mijn blog komt kijken. De OPNIEUW komt vier keer per jaar uit en ziet er zeer goed uit, en tegenwoordig ook nog thematisch: dit keer is het thema “economische voorspoed versus leefbaarheid”. Erg actueel, ook al vanwege de tsunami van toeristen, en zeer zinnige info.
Ze verzocht mij een stukje te schrijven en had nog plaats voor een foto, dat is een uit-mijn-raam-foto geworden.
Dit is het stukje:
BIJ DE VOORPLAAT
Als je iets niet zoekt, komt gewoon op je af wat goed voor je is; dat is niet alleen mijn eigen stellige overtuiging maar dat inzicht vind je in allerlei “filosofische” stelsels zoals b.v. in het Boeddhisme. Het is een levensovertuiging die rust geeft en geluk, omdat je beseft dat het niet anders kan zijn dan zoals het is. Het leert je te leven in het NU, en dat is sowieso erg praktisch want het verleden bestaat niet meer en de toekomst is er nog niet.
In mijn fotografie is mij dat vaak overkomen, en dat gaf me altijd het gevoel dat daarin kennelijk alles kon stromen zonder dat het “willen” van iets me daarbij in de weg stond. De eerste keer en de laatste keer dat dat gebeurde zou ik hier kort willen beschrijven.
Ik fotografeerde ruim 15 jaar geleden al veel, maar was tot 1999 toch voornamelijk met zingen bezig, daarin stak ik de meeste tijd. Ik hield, en houd, erg van spiegelingen en op een keer maakte ik foto’s van de spiegelingen van een kerkgebouw op de Hobbemakade in de waterplassen op het bouwterrein ernaast. Het was in de rolletjes-tijd dus ik moest wachten tot ik het resultaat een paar dagen later kon ophalen. Toen ik de foto’s uit het mapje haalde, hield ik ze per ongeluk op hun kop: de kerk stond rechtop, niet zoals je hem dus ziet in een plas, en in de “lucht” zag je dus de rand van de plas met gele bloemetjes en wat onduidelijk groen. Dat had ik nog nooit gezien! Ik ben dat gaan uitbouwen en heb er tentoonstellingen van gemaakt, op de Spuimarkt mee gestaan en ik stond in 1999 meteen met een foto in het Parool. Niemand deed dat toen, tegenwoordig is het een bekend fenomeen. Kortom, met deze “gift” begon een zeer actieve fotografie-periode en eindigde mijn zang-tijd, die was “klaar”.
Het tweede voorbeeld heeft ook met spiegelingen te maken. Een aantal jaren geleden had ik hele scherpe weerspiegelingen gefotografeerd in het water van de Leliegracht, van een gebouw aan de Keizersgracht. Toen wilde ik die al eens aan elkaar zetten, de foto gedubbeld in spiegelbeeld, maar dat kon ik toen niet. In januari van dit jaar herinnerde ik me dat opeens en dacht: nu kan ik het wel. Dus ik zocht een mooie uit en zette die vast aan zijn eigen spiegeling. Ik viel van verbazing bijna van mijn bureaustoel: het was een soort insect geworden! Dat was het begin van een verslaving die pas nu een beetje begint te verslappen. Ik ging overal in de grachten reflecties fotograferen en wist steeds beter wanneer de kans op een “gezicht” of raar wezen het grootst was. Daarbij kijk ik vooral waar eventuele ogen zouden kunnen zitten en pas ik mijn fotografie daaraan aan. Het resultaat lijkt enigszins bekend, sommige mensen hebben de associatie met Rorschach, maar het grote verschil daarmee, en met alles wat er op lijkt, is dat het foto’s zijn. Ik doe niks aan de vorm, behalve de spiegeling van de oorspronkelijke foto; en natuurlijk wel heel veel met de kleur.
En tenslotte nog iets wat ik niet zocht. Als ik het woord “foto” typ, sla ik vaak per ongeluk ook de p aan zodat er fopto staat. Ik dacht altijd, dat moet ik een keer ergens voor gebruiken. Voor dit project dus, ik noem ze FOPTO’S.
René Louman
groet
rené
De foto naast het stukje is uit mijn raam genomen, had iets bij moeten staan maar daar was kennelijk geen plaats voor.
De kleurenfoto, die heb ik al hier geplaatst op 15 juni:
