Door de Po-vlakte naar Pavia tot de St.Bernard

Vanuit Parma gingen we op weg naar Frankrijk via Pavia, de Po-vlakte en de St.Bernard-pas die we graag eens van de andere kant wilden “beklimmen”, na dat drie jaar geleden via de noord-kant gedaan te hebben. Zowel Jan als ik houden erg van het hooggebergte. Na een tijdje de bere-drukke autostrada gedaan te hebben waren we het op een gegeven ogenblik spuugzat om achter vrachtwagens te rijden die elkaar met 1 kilometer per uur verschil aan het inhalen waren en besloten we een binnenweg door de Po-vlakte te nemen. En dat was weer een van vele goede beslissingen waar deze vakantie bol van stond. Wie denkt er nou aan dat de Po-vlakte mooi zou kunnen zijn? Nou, hij is prachtig. Hele karakteristieke boerderijen: bijna statige, landhuis-achtige gebouwen zonder hekken er omheen of een afgescheiden boerenerf, verspreid over een vlak landschap van lege grond omdat er al geoogst was. Heel rustgevend en mooi.

Ondanks dat we toch wel kilometers moesten maken hebben we ook nog kort Pavia bezocht waar we langs kwamen. En toen de Alpen in. De overgang tussen de Po-vlakte en de Alpen gaat niet geleidelijk: opeens zit je in de bergen. Niet zoals aan de andere kant van de Alpen waar het eerst uitgebreid begint te heuvelen, dan laaggebergte en dan het echte werk, als ik het me goed herinner tenminste. Het gaat vanuit deze kant heel snel, voor je het weet rijd je tussen de hoge pieken.

De foto’s gaan tot de voet van de St.Bernard, al is niet helemaal duidelijk waar die begint. Morgen komt een blog over de St.Bernard tot onze één na laatste stop bij Chamonix.

groetjes

rené