DOOP OF DOPE ?

Een week geleden gemaakt. Ze stapten in een witte SUV (zie foto 2) en ze hadden het stervenskoud. Soms wil ik weten wat ik zie en soms vind ik het totaal onbelangrijk, kan ik alleen maar van het beeld genieten.

En dat is hierbij het geval. Het kan me werkelijk niks schelen wat voor reden de dames hadden om zich zo uit te dossen. Nou bleek op die witte SUV een aanknopingspunt voor hun verschijning te staan: DOOP. Vast een of ander totaal overbodig luxe-product dat iemand de consument door de strot wil duwen om daar snel flink rijk mee te worden. DOPE voor de benarde mens van deze spijkerharde tijd. Het riekt naar RETAIL-THERAPIE.

Ze proberen ons tot overbodig winkelen aan te zetten, zakkenrollers zijn het!!

Maar ik ga niet opzoeken of dat klopt.

Ik heb een soortgelijke foto als foto 1 ook een paar seconden later gemaakt, met ook de linkerjaspand van het groene meisje er helemaal op. Meestal kies ik dan voor de “perfecte” foto, maar de laatste tijd is er iets los aan het raken bij mij: het wordt allemaal wat vrijer.
Maar nog niet vrij genoeg. Het wordt weer tijd om wat te gaan experimenteren geloof ik. (ik heb dit blog een paar keer opgeschoven omdat er steeds iets anders tussen kwam. Inmiddels blijk ik al enigszins geëxperimenteerd te hebben, zie mijn “standplaats amsterdam: vijzelstraat”-blog)

groetjes
rené

PS: Zo langzamerhand ben ik toch nieuwsgierig geworden. Ik blijf achter de strekking van dit verhaaltje staan, wat dat DOOP ook moge voorstellen. En die strekking is dat er door de commercie vaak een beroep wordt gedaan op onze hebzucht, dat er niet iets aangeprezen wordt omdat het goed is en we het echt nodig hebben. O.K., dat mag een open deur zijn, ik vind het nog steeds het bewustzijn ervan waard.

Misschien ga ik vandaag toch kijken, weet het nog niet.