DELFT 3: INDUSTRIE-TERREINEN
Fabrieksterreinen, ik ben er dol op. En hoe ouder en smeriger, hoe beter. En het liefst al een eeuwigheid niet meer in gebruik, verlaten en overwoekerd geraakt, overgelaten aan de elementen.
En dat vond ik allemaal in Delft, niet héél uitgebreid, maar toch…. Eigenlijk was er op de keper beschouwd maar één gebouwtje dat geheel aan mijn verlangens naar aftandsheid voldeed, maar dat deed het dan ook perfect. Jammer dat we het terrein niet op konden en binnen konden fotograferen, maar ook alleen van de buitenkant af was het smullen.
Smul met me mee, als je er van houdt tenminste.
Ik vraag me wel eens af waarom ik daar zo van houdt. Het heeft geloof ik te maken met vrijheid, niet vastzitten aan hoe “het” moet zijn, geen status, geen verwachtingen. Of de tijdelijkheid der dingen, dat kan ook. Het heeft misschien ook te maken met een hang naar het “echte” leven, er is niets wat niet nodig is op zo’n fabrieksterrein, geen nagelstudio’s of parfumerieën zal ik maar zeggen. Al weet je nooit wat voor onzin ze in zo’n fabriek maken, dat dan ook wel weer. Want ik verbaas me steeds meer over waar men zich tegenwoordig mee bezig houdt, dat drijft steeds meer weg van wat ik belangrijk vind. Je zou ook kunnen zeggen dat er steeds meer compensatie gezocht wordt voor DAT.
Zoiets.
Groetjes
rené
Dit was al Rijswijk:
Vanaf het fabrieksterreinen-gebied zag je de trein de tunnel in gaan naar het nieuwe station waarvan de perrons ondergronds liggen:
