De voorstelling

Ik had het eigenlijk te druk met andere dingen, maar ja, je hebt het soms niet voor het zeggen.

Dat gaat een leuke voorstelling worden, dus dat moet vastgelegd.

Ben benieuwd wat ze gaat doen, het lijkt me een soort performance te gaan worden, mime misschien?

Maar toen ze erg lang bezig was dat decor op te bouwen dacht ik: dat is veel teveel voor een straatartiest. Dus ik concludeerde dat het weer een voorstelling van leerlingen van de theaterschool zou worden, en dat deze dame voor hen het decor op aan het opzetten was.

Het werd een soort winkeltje, met als boventekst: De Winkel Van Zelfsprekendheid. Ik zag de acteurs al in de kisten liggen en door de gaten het publiek toespreken. De closetrollen pasten voor mijn gevoel precies in de gaten, dus die zullen wel dienen om symbolisch de mond te snoeren van types die al te wijdlopig hun verhaal zouden doen, of die gecensureerd moesten worden omdat ze onwelgevallige teksten zouden uitspreken.

Ondertussen vond ik de opbouw al interessant, maar was toch benieuwd naar die “officiële” voorstelling.

Maar die kwam niet.

Een uur voor niks zitten kijken en fotograferen?

Nou nee.

Het gaat om de weg, toch, of beter: om het nu? Ik heb me geen seconde verveeld, al had ik misschien nog minder aan het eindresultaat moeten denken. Gewoon laten gebeuren wat er gebeurt. Ik was ook eigenlijk niet teleurgesteld. Ik kreeg er een heel “basisch” gevoel bij, en dat was een heel prettig gevoel.

Groetjes

rené

Heeft u hier wel een vergunning voor?
Toen de winkel af was werden de in elkaar geschroefde “kisten” de theaterschool ingereden. Ik neem aan dat de handhaver niet een voorstelling van de theaterschool heeft verboden maar dat de decorbouwster de boel liever buiten in elkaar zette dan binnen, vanwege ruimtegebrek of de frisse lucht.
Dit vond ik wel een mooi plaatje.