DE VESPERS VAN RACHMANINOV
Vanavond in de Westerkerk, gezongen door het Hedvig Eleonora Chamber Choir uit Zweden.
Het is het enige werk dat ik van Rachmaninov heb en daar ben ik dol op. Hoewel ik het meestal maar half draai omdat ik een slechte weergave van een live-concert heb en het bovendien na verloop van tijd voor mij een beetje hetzelfde wordt. Maar vooral vanwege het eerste.
Het was een zeer afgewogen koor: de lange zachte noten waren ongeëvenaard: één klankkleur en je hoorde geen ademhalen, extreem zacht soms en toch ver-reikend, prachtig.
De altsoliste was mooi, vooral door haar timbre, de tenor was minder: weinig expressie, beetje vlak en ook af en toe niet 100% zuiver, hoewel het wel meeviel eigenlijk.
De dirigent was soms even stil tussen de nummers, om weer op te laden, deed me denken aan Douwe Bob, die momenteel in het Zweden waar dit koor vandaan komt ook af en toe stil is.
Soms doe ik maanden niet aan kultuur en soms twee dagen achter elkaar zoals nu: gisteren het Ned. Danstheater gezien in de Stopera: wereldklasse, echt adembenemend.
groet
rené
