DE TUIN: DAT BEN IK
Ik wilde gisteren geen foto’s maken en had daarom alleen mijn compactje bij me, dat doe ik voor “noodgevallen”. Nou, dat noodgeval bleek dus toch weer mijn tuin te zijn: die is n.l. momenteel op zijn allermooist.
De hele middag er in doorgebracht.
Die tuin lijkt erg op mezelf vind ik: ik laat de boel maar gebeuren al onderhoud ik hem wel. Niet tot in het oneindige: hele stukken laat ik gewoon hun gang gaan. Af en toe grijp ik rigoureus in, om dan weer een tijdje niks te doen.
Mijn huisje lijkt helemáál op mij: dat heb ik in het begin, zo’n 17 jaar geleden, heel erg moeten redden middels het spijkeren van planken over de verrotting heen, en dat heeft tot nu toe gehouden. Maar twee weken terug bleef de zijdeur een beetje hangen en toen ik er harder aan trok om hem open te krijgen viel de onderkant, zo’n 30 cm, er als een rotte appel af.
En ja, da moet je wel wat doen. Ik ben echt een bottleneck figuur: heb hem inmiddels gerepareerd op, ik mag wel zeggen, kunstige wijze. hij moet alleen nog geverfd worden.
Op een plaats IN mijn huisje zat beweging als ik er op stond: verrotting. Ik heb gewoon planken onder het zeil gelegd zodat de druk wordt verdeeld en het nog een tijd kan duren.
Ben ik lui? Ik weet wel dat als ik het echt aanpak ik veel geld en veel tijd kwijt ben.
groet
rené
Let op de zingende merel:
