DE TERUGREIS (UIT ZANDVOORT)
Het was voorspeld maar dat wist ik niet, al hoorde ik het van een mij bekende strandganger: het weer zou omslaan. Dus toen in de verte grijze luchten zich aandienden, na een tropisch-hete middag, pakte ik mijn windscherm in en vertrok. Eigenlijk voor mijn gevoel overdreven vroegtijdig, maar ik moest nog een heel eind lopen want ik lag bijna op het strand van Noordwijk. En ik was regenkleding, zelfs gewoon warme kleren, vergeten: eerste stranddag hè, dus wat wil je.
Na tien minuten lopen stak er een koude noordenwind op langs het strand en deed ik mijn tweede hemdje aan, en vijf minuten later begon het te spetteren: de handdoek dan maar. Echt doorplenzen deed het niet, maar ik liep toch flink door, om vervolgens de trein op drie minuten te missen.
Toen ik 20 minuten later weer op het perron terug kwam bleken er meer mensen naar huis te willen: honderden. En de trein: een korte sprinter: tel uit je winst. Ik bemachtigde een stukje op het overloopje naar de bovenverdieping waar ik op mijn rugzak kon zitten. Ik ben niet dol op honden, maar ik zat dus naast een hond. Behalve mensen met een surfboard en de gewone strandbagage was er een moeder met een buggy en daarna twee vrouwen met gewone fietsen. Helemaal volgepropt was het halletje.
En toen bleek er een scootmobiel bij te moeten. Dat ging dus niet maar toch wel, het moest. Het werd een tamelijk hilarisch ritje naar Overveen, Haarlem, Haarlem Spaarnwoude, Halfweg-Zwanenburg, Amsterdam Sloterdijk en Amsterdam. Er bleek een jongen uit Senegal bij te zitten die zei dat dit in India en Afrika heel gewoon was, dat we onze zegeningen moesten tellen, en dat de prijs van een ritje Amsterdam-Maastricht in Afrika een maandsalaris betekende. Op een gegeven ogenblik zat ik die hond te aaien….IK!!!! En elk station riep de conducteur dat er meer treinen naar Amsterdam gingen en of er mensen uit wilden stappen en die andere treinen nemen, “voor uw eigen veiligheid”!!???Niemand deed dat, bovendien kwam je er gewoon niet uit.
Een deur van het halletje was defect. Dat stond er ook op, dat hadden ze goed gedaan. Dus riep de conducteur om dat bij Overveen de mensen die daar uit moesten stappen een andere uitgang moesten nemen want daar moest je links uitstappen en de linkerdeur was defect. Dus die moesten zich door de overvolle trein naar een andere deur wurmen. Ondertussen probeerde ik wat te mediteren.
Toen we Amsterdam naderden bedacht ik dat ze een ander perron zouden moeten gebruiken dan normaal, want op dat perron 1 moet je ook links uitstappen, en die meneer in die scootmobiel kon bezwaarlijk een andere deur nemen. Tot mijn verbazing was daarop gerekend: we stopten op 5a. Ze stonden nog niet klaar met zo’n ijzeren overloopje voor de scootmobiel, maar iedereen wilde de trein uit dus dat werd een gewurm langs de scootmobiel.
Enfin, ik dacht: ik ga lekker bij de chinees eten, maar toen ik C.S. uit kwam was er een enorme lichtflits boven de Nikolaaskerk en ik wilde niet door de bliksem getroffen worden dus ik nam de metro naar huis: eentje reed net weg en pal daarop werd omgeroepen dat de metro naar Gaasperplas, althans 53, niet kon rijden en dat de mensen ander vervoer moesten zoeken. Ik dacht: kom, ik ga toch chinees eten. En als ik door de bliksem getroffen word raak ik misschien verlicht, daar ben ik wel aan toe, en je weet toch nooit hoe dat in zijn werk gaat, misschien een enkele keer wel door de bliksem. Maar niks, lekker gegeten bij de chinees en naar huis, met mijn handdoek over mijn kop en mijn rugzak, als een soort kwasimodo. Heb ik nog even een act van gemaakt voor mijn stamkroeg.
Leuke dag gehad. Mijn vader zou vandaag 95 geworden zijn trouwens, maar dit terzijde.
De foto’s van schelpjes van het strand komen nog.
groet
rené